De laatste meters

De laatste maand is ingegaan. Wat is dit toch een raar voorbereidingstijd geweest. Enerzijds vol van enthousiasme en vol met plannen, anderzijds met tegenzin omdat er een flinke schaduw over deze vakantie hangt. En alsof de eerste wolk nog niet groot genoeg was, het achterlaten van één van onze meiden, is er nog een andere wolk bijgekomen. Mijn vader is op 9 juni opgenomen in het ziekenhuis met hartklachten. Nou had hij niet echt klachten op dat moment maar had in de anderhalve maand ervoor wel een aantal keren pijn op de borst. Tijdens tests kwam naar voren dat er toch wel iets mis met hem was maar niet al te ernstig. In de week die volgde hadden we nog steeds een (letterlijk) SPRING levende man in het ziekenhuis die nog vol met energie was en geen centje pijn had maar gaan de weg werden de berichten van de artsen steeds somberder. Uiteindelijk werd er besloten dat hij dringend een operatie nodig had voor een dubbele bypass. Die is hij zaterdags ondergaan en de operatie zelf ging zeer voorspoedig maar als complicatie kreeg hij ’s zondags een herseninfarct erbij wat zijn sporen heeft achtergelaten in zijn gebruik van zijn linkerarm en linkerbeen. In het begin kon hij helemaal niets maar gelukkig trad er al gauw verbetering op en kan hij nu zijn arm en been bewegen. Hij kan alleen nog niet goed lopen en ook zijn hand werkt nog niet helemaal mee. Hij moet nu hiervoor zeker een maand in een revalidatiecentrum zijn. Geheel intern.  Onnodig te zeggen dat we ons helemaal naar geschrokken zijn en behoorlijk van de leg zijn. Gelukkig zijn de vooruitzichten gunstig en hebben we goede hoop dat het voor een heel groot gedeelte goed gaat komen maar leuk is natuurlijk wel iets heel anders.

Maar er moesten toch nog een aantal zaken geregeld worden voor onze vakantie. We moesten nog een Esta verklaring hebben en het nam even tijd maar ook die is binnen. Ik blijf die vragen belachelijk vinden want welk zelf verklarende terrorist zou op een van die vragen ja zeggen? Het zal wel een andere reden hebben om deze vragen zo te stellen want dat geeft hun nu wel de vrijheid om alles te checken of het klopt wat je hebt ingevuld. Je moet er maar niet te lang over nadenken want ik denk dat het woord privacy er niet echt in zal voorkomen. We hebben nu toestemming om binnen te mogen komen. Weer een vinkje op mijn To-do list.

Ook is de LA-Go Card geregeld. Deze card werkt hetzelfde als The New York Pass en dat beviel ons toen ook prima. Een lijstje gemaakt met alle dingen die we sowieso willen zien en als je daarvan alle toegangsprijzen op een rijtje zet dan ben je met de Card goedkoper uit. Ook krijg je nu een dag gratis toegang bij Universal Studio’s pretpark als je voor een drie dagen pas gaat.

Dit wilde we eerst niet doen omdat we al naar Disney gaan en de Universal Studio Tour willen gaan doen en dat eigenlijk wel genoeg vinden. En met een twee dagen pas kwamen we best goed uit.  Maar een paar weken geleden kwam ik erachter dat er een nieuwe avondshow gaat komen bij Universal. Er is een show rondom en op het kasteel. “Nighttime Lights at Hogwarts Castle” Net als bij het Disney kasteel in Magic Kingsdom. Dat willen we natuurlijk niet missen. Met een paar grote HP-fans in huis zal dit wel een van de hoogtepunten van de vakantie kunnen worden. Alle canyons en National Parcs zijn geweldig hoor maar wanneer Harry om de hoek komt kijken hebben mijn meiden ietwat last van tunnelvisie. En het bleek dan toch goedkoper te zijn om dan voor een drie dagen pas te gaan dan apart nog tickets te kopen. En aan het eind van zo’n vakantie kunnen we elke dollar wel gebruiken.

De tickets voor Alcatraz zijn ook binnen. Gelukkig voor de goede dag. Ik had tijdens het boeken de verkeerde dag aangeklikt en hadden we tickets voor een dag te vroeg. Gelukkig ontdekte ik het vrij snel en heb er gelijk een mailtje achteraan gestuurd. Omdat ze nog niet gelijk de tickets konden sturen was het geen probleem. Wat wel een beetje jammer is, is dat ze de nieuwe tickets ook op een nieuwe tijd hebben gezet. En zo zitten we ineens in de midden van de dag vast aan tickets voor een eiland. Maar ach, ik ben al lang blij dat dit nog is opgelost want Kenneth heeft dit wel heel hoog op zijn bucketlist staan. Zeg maar top 3 dus dan is het wel zo leuk dat we er sowieso heen kunnen.

Ook heb ik tickets kunnen regelen voor the Chrystal Caves in Sequoia NP. Daar worden we wel in de ochtend verwacht. Toch ook een heel bijzonder idee om de grond in te gaan om daar al het moois te bekijken. We krijgen echt deze vakantie een stukje van al het moois te zien wat Amerika te bieden heeft. Boven en ondergronds.

Waar we ook vroeg moeten zijn is in Monterey bij Monterey Whale Bay Watch. Daar worden we om 8 uur ’s morgens verwacht om met de boot mee te gaan. Zo’n tour duurt zeker 3 tot 4 uur  en zijn we rond 12:00 uur weer aan wal. Heel benieuwd welke dieren we zullen gaan zien. Er is wel een soort van “spot-garantie” al zullen we die nooit kunnen gaan claimen want daarna rijden we weer door naar ons volgende plekje waar we zullen gaan slapen. Fingers crossed dus.

Mijn roadbook is zo goed als af. Hij bestaat uit 235 bladzijdes. Het is nog even een keer nalopen en uitprinten. Er staan dagen in waar we wel iets moeten maar voor de rest staat het vol met tips, ideeën en informatie. Het is een reisgids op zichzelf geworden. Mijn blog ga ik zeker zoveel mogelijk de dag zelf maken maar of hij online komt is natuurlijk afhankelijk of we Wifi hebben en of het niet al te laat is geworden.