a MONUMENT of a day

Het weer: begon een beetje hei-ig, daarna zeer zonnig, onderweg een stevige regenbui en daarna weer een flinke zon.
Temperatuur: 25 tot 30 graden. Dit lag aan waar we waren                        
aantal kilometers gereden: 318,4 kilometer          
aantal stappen gelopen: 7785              
aantal foto's genomen: 379                
totaal aantal foto's tijdens vakantie: 2199

@lieve, lieve Mea: We hebben al vaker elkaar berichtjes gestuurd maar deze vind ik wel de allerliefste. Dank je wel. Ik ben heel blij dat je mee leest en dat je het naar je zin hebt. Maar dat weet je wel. Wij denken ook vaak aan jou.
@lieve mam: Het was zo fijn om het filmpje van pap te zien toen hij thuiskwam en ook hoe blij Pip was toen ze hem weer zag. We zijn zo blij en trots op hem dat hij alweer zo goed en sterk aan het terugkrabbelen is. Hopelijk mag hij gauw voor goed naar huis komen maar deze twee dagen is al een goede stap in de richting.
@Hannie: Een eland had ik wel herkend want mijn vriendin verzameld ze en regelmatig geef ik haar er een cadeau. Dit was echt een hert maar omdat hij zo groot was en zo’n groot gewei had wist ik niet of dit nu onder de klasse edelhert viel. Nog steeds trouwens niet hahahaha
@ Esther, Mandy, Arianne en Nicole: Gewoon doen! Een RV rijden is niets aan. In een groot land moet je groot denken hahahaha
@ Renee: Het was echt geweldig al werd ik vandaag wel weer even met mijn neus op de feiten gedrukt. Ben wel door blijven rijden maar was toch wel iets voorzichtiger geworden.
@ Hans: Kenneth slaapt boven het stuur en heeft alle ruimte. Die slaapt als een prins!
@ Marga: Je kent me toch 😉
@Caroline: Ja ik vond mijn verklaring ook zo logisch. Wat ik vandaag te horen kreeg sloeg echt nergens op.
@Cindy: Bryce gaan we over een paar dagen bekijken. Ik ben benieuwd.

Het is echt niet te geloven hoeveel bijzondere dingen we allemaal in één dag kunnen stoppen. We begonnen vanmorgen al heel vroeg. De wekker ging om 6 uur maar wij familie van Leeuwen zijn dan niet het gezin dat gelijk “up and running” is. We moeten altijd even wakker worden. Toen om kwart over 6 toch iedereen naast zijn of haar bed stond gingen de kleren aan en werd er al dan niet op vriendelijke toon tegen elkaar gemompeld dat hij/zij opzij moest, moest opschieten of die telefoon moest neerleggen en even mee moest helpen. Om kwart voor 7 zaten we toen buiten bij de picknicktafel te ontbijten. Maar op mijn Whatsapp kreeg ik een bijzondere foto’s en filmpjes van het thuisfront. Mijn vader mocht twee dagen naar huis. Een zondag moet hij zich weer melden. Hoe fijn is het dat hij alweer zoveel vooruit is gegaan dat hij nu naar huis mag en eigenlijk weer kan lopen. Wel met een stok maar ach, lopen is lopen. En ze geven het herstel zeker een jaar dus er kan en gaat zeker nog van alles te gebeuren. Die ouwe man geeft niet op. Dat weet ik zeker.

Toen kwam leermoment nummer 2 wat betreft de riolering van de RV. Het blijkt dus dat we nog een tweede hendel moeten overhalen willen we de opvangcontainer van het toilet leeg kunnen maken. Ik zal je de details besparen hoe we daar achter kwamen maar het bleek dus dat we alle dagen het vat nog niet leeg hadden laten lopen. Wij dachten dat we dit al twee keer hadden gedaan maar ook al hadden we alle instructies opgevolgd die ons waren verteld, het was niet gebeurd. Er blijkt dus bij SOMMIGE RV’s een tweede hendel te zijn die je moet uittrekken. Dat had ze ons echt niet verteld bij het uitleggen van de RV in Las Vegas. Want we zijn met zijn vieren achter haar aan gelopen en dit was echt niet bij ons bekent. Bijna gelijktijdig zag Kenneth de sticker naast de voordeur zitten en had ik het opgezocht in het boek wat je bij de RV krijgt. Heel logisch ook dat deze hendel aan de andere kant van de wagen zit. Deze zit namelijk naast de voordeur terwijl de andere twee hendels onder de keuken zitten. We hadden elke keer de zwarte hendel omhoog getrokken maar wisten niet dat we dus aan de andere kant van de wagen dan ook nog een hendel moesten uittrekken. Gelukkig is dat nu dus duidelijk, je moet er toch niet aan denken wat er had kunnen gebeuren.

Door deze ontdekking kwamen we ineens in tijdnood en konden de RV niet meer verplaatsen van de campground naar de parkeerplaats zoals ze dit eigenlijk het liefst hadden gezien. Maar het meisje van de receptie had ook al gezegd dat als het niet zou lukken we hem wel mochten laten staan want we hadden door de tour een late check-out.
Dus we stonden om half 8 klaar voor de DeLuxe tour van kwart voor 8. Al had onze chauffeur daar weer een ander idee over want die kwam pas om 8 uur. Met nog een aantal andere mensen werden we “achterop” een jeep geladen en gingen we op pad.

Nou konden we echt niet anders dan zwaar onder de indruk zijn van wat wij allemaal hebben gezien. Je vraagt je af hoeveel foto’s je kan maken van een rots? Nou geloof me maar dat dit er best veel zijn. Want met elk stukje dat je doorrijdt zie je hem weer vanaf een ander punt en ziet hij er ineens weer heel anders uit. Prachtig gewoon. Ze hebben ook vaak namen van de dingen of personen die je erin kan zien. Vaak kreeg ik dit ook voor elkaar maar niet altijd. Hoe zeer ik ook mijn best deed, een gezicht zag ik niet.  Je blijft je afvragen hoe sommige rotsen zo uit de grond hebben kunnen komen want het zijn dan enkele op zich zelf staande rotsen. Mijn theorie hierover vind ik zelf nog steeds heel aannemelijk maar volgens onze gids was dit toch een dingetje van 300 miljoen jaar oud zijn en iets van erosie……..nou dat vind ik dan weer vergezocht. Hahahaha

linker want (mitten)

the three sisters

deze wordt ook wel Maria genoemd, ik zie dat wel

Dit reservaat is van de Navajo indianen en natuurlijk werd er ook een paar keer gestopt bij kraampjes of bij mensen thuis. Dat laatste was wel heel bijzonder. Bij deze mensen kwam je op het terrein want zij hadden daar drieof eigenlijk vier hokka’s staan. Geen idee of je dit goed uitspreekt maar dat zijn traditionel hutten waar vroeger de indianen in leefden. Blijkbaar waren het toch niet alleen tipi’s of wigwammen wat vroeger de klok sloeg. Zo’n hokka kan verschillende grote en vormen hebben. Ze zijn gemaakt van boomstammen die zonder spijkers of andere bevestigingsmiddelen op elkaar worden gezet met daarop het barst van de stam van de bomen. Dat maakt dat alle kieren en gaatjes worden gevuld en fungeert als isolatie. Daarop komt zand en modder dat alles op zijn plek moet houden. Vroeger was het alleen zand die erop kwam maar dat spoelde met de regen of waaide met de wind vaak weg en konden ze weer opnieuw beginnen. Op een gegeven moment ging er toch iemand nadenken en werd er gekozen voor modder dat door de zon uitharde waardoor het wat langer meeging. Nu zijn ze niet meer echt in gebruik voor het dagelijks leven maar worden gebruikt voor ceremonie’s of om de kinderen nog te laten zien wat de gebruiken van de indianen zijn.

zweethutje (sauna)

In één van die hutjes zat een vrouw die garen aan het spinnen was en er hingen ook allerlei kleden en sierraden. Een man vertelde er van alles over en ook over allerlei andere zaken waaronder de haardracht. En om het voor te doen hoe dit moest werd Solange uitgekozen want ze hadden iemand nodig met lang haar. En daar zat mijn moppie op de grond en werd haar haar ook op traditionele wijze gekamd. Met een bosje stengels. Zo dapper en lief ze daar bleef zitten lukt mij nou nooit thuis want als ik haar haren borstel dan is het altijd gepiep en geklaag. Ik denk dat ik als ik thuis ben ook maar een paar rietstengels uit de sloot ga plukken en bij elkaar bindt. Dat schijnt beter te werken. Maar het zat leuk en zij vond het geweldig.

Na drie en half uur was de tour voorbij en waren we weer op de campground. Gauw nog even van de Wifi gebruik maken om het verslag met foto’s bij het blog te plaatsen. De ochtend hadden we de laptop aan laten staan en waren de foto’s geupload en toen reden we weg. Eerst naar het Forrest Gump plekje. Die stond eigenlijk gepland voor gisteren maar dat lukte niet meer dus wilde we het nu proberen. Het was even zoeken want zo overduidelijk is het niet aangegeven maar we hebben het gevonden. Omdat we tegen de zon inkeken hebben we de meest vreselijke foto’s als bewijs dat we er zijn geweest. Verschrikkelijk jammer dit want we staan er geen van alle normaal op. Alsof we niet goed bij ons hoofd zijn. hahaha 

Wel hebben we prachtige foto’s van het vergezicht dat je bij Forrest Gump ziet als hij besluit om te stoppen met rennen. Dat is tenminste dan nog iets. Maar ach, we hebben altijd nog onze herinneringen zullen we maar denken. Dan maar geen foto aan de muur hahahaha.

Toen gauw in het rijdende huis om weer terug te rijden van waar we vandaan kwamen en dan door naar het Navajo National Monument. Daar kan je stenen huisjes zien die in de rotsen zijn gehakt waar de indianen in 1300 hebben gewoond. Een beetje jammer was dat het uitkijkpunt best wel ver was en dat we onze spiegelreflexcamera in de camper hadden gelaten want het was allemaal wel zeer klein nu. Er stond wel zo’n verrekijker maar er waren ook meerdere mensen dus die kon je toch ook niet heel de tijd in beslag nemen. Ach we hebben het gezien. Het was een stuk een berg af en toen weer op dus onze beenspieren hebben hun portie weer gehad.

Toen ging ik weer rijden, richting Page en onderweg kwamen we weer in een flinke regenbui. Het is zo bijzonder om te zien dat door de weidsheid van dit land je in een ogenschouw, zon, regenbui en zon kan zien. Alles voor je als je door de voorruit kijkt. Maar dit keer zaten we er midden in en het kwam pittig naar beneden. Voor ons reed op een gegeven moment een open laadklep jeep waar heel zielig een hond zat. Bij dat arme beest straalde de ellende ervan af. Nou had hij van zichzelf al die zwarte randen om zijn ogen maar de blik die hij ons wierp........

Bijschrift toevoegen

Bij het kruispunt wat echt naar Page leidt stond een tankstation en daar wilde we tanken. Maar we kwamen een stuk voor het kruispunt al tot stilstand en in de verte zagen we een hoop zwaailichten. Langzaam maar zeker kwamen we dichterbij en zagen toen echt iets verschrikkelijk. Er was net een botsing gebeurd met een personenauto en een RV en die RV was echt als verliezer uit de strijd gekomen. Ik weet niet of er doden zijn gevallen maar het zou me niets verbazen. Er zaten wel een oudere man en vrouw met drie (klein?)kinderen bij het tankstation en iemand van een ambulance was met hun bezig. Zo op het eerste oog mankeerde ze niet al te veel al waren die kinderen wel verschrikkelijk aan het huilen. Maar de RV!!!!! Die lag helemaal in elkaar en onderste boven. Het was echt niet om aan te zien. We hebben gauw getankt en zijn daarna weggereden. Hopelijk was er echt niemand daar doodgegaan. We waren daarna wel even stil in de RV.

dit is dus een RV op zijn kop en totaal in elkaar.

Na 1,5 uur rijden kwamen we op plaats van bestemming bij Lake Powel waar we ook nog over Glen Canyon Dam zijn gereden. Dit is zeg maar een broertje van Hoover Dam. We zijn er nu niet stil blijven staan maar wat we vanuit het raam konden zien was ook heel indrukwekkend. Niet anders dan bij Hoover Dam.

Nadat we  hadden ingecheckt keerde we gelijk weer om richting de Walmart voor wat boodschappen en daarna gingen we eten bij Big Johns BBQ.

Dat is echt een ervaring. Je kan binnen en buiten zitten maar wij kozen ervoor om buiten te zitten omdat je dan met zijn allen aan lange tafels zit en aan het einde van die tafels speelt er een band. Ik kan je zeggen dat wij voor het eten niet zo snel terug zouden gaan want we waren niet echt onder de indruk van de smaak die zij gebruiken. Mijn pulled chicken smaakte naar alles behalve naar kip maar de hele sfeer en zo te eten is grappig om mee te maken. Nu is het echt heel druk en je wordt gewoon dicht naast elkaar gezet. Al snel kwamen we er al achter dat het gezin dat naast ons zat ook Nederlanders waren maar echt een gesprek met hun aanknopen deden we niet want ieder heeft toch recht op privacy, ook als je zo dicht op elkaars lip zit. Maar op een gegeven moment vroeg de man aan Kenneth of hij accountant was. Hij herkende hem wel aan zijn stem maar kende hem alleen in pak. Dus Kenneth zei: “Ja, dat klopt”. Bleken ze bij elkaar op school te hebben gezeten (voor accountancy) en kwamen ze nog wel eens bij dezelfde bijeenkomsten of cursussen. Nou zijn die bijeenkomsten altijd heel druk, Kenneth heel slecht met namen en gezichten en zijn schooltijd alweer flink wat jaren geleden maar al gauw kwam er toch weer wat boven en herkende hij hem ook. Die man was daar met zijn vrouw, dochter en zoon en ook qua leeftijd scheelde niet zoveel met onze meiden. Er was gelijk een gezellige klik en we hebben heel gezellig zitten kletsen. Het leek wel of deze mensen een kopie waren van ons gezin. Het werd zelfs een beetje griezelig hoeveel raakvlakken we hadden. Het was zelfs zo gezellig dat we daarna nog even mee zijn gegaan naar hun hotel voor een bakkie koffie en thee. Zij zijn zelf ook met een rondreis bezig en gaan net even een andere kant op dan wij maar hoe toevallig dat je elkaar op deze plek moet tegenkomen. Dit zijn van die kleine extra geluksmomentjes die alles zo bijzonder maakt.