Unbelievable and unforgettable

Het weer: tot aan 17:30 uur voornamelijk zonnig met een beetje bewolking, daarna geheel bewolkt met zo nu en dan regen.
Temperatuur: 29 graden                        
aantal kilometers gereden: geen, alleen met de bus naar de Canyon en de buschauffeur vond het maar raar toen ik vroeg hoeveel miles het nu was vanaf onze bushalte            
aantal stappen gelopen: 13655              
aantal foto's genomen: 224                
totaal aantal foto's tijdens vakantie: 1510

Vannacht voor de allereerste keer heerlijk geslapen. Het was niet warm, geen rare geluiden, geen jetlag en alles was goed. We gingen alweer vroeg naar bed want dat reizen hakt er toch ook in en we zijn toch nog steeds aan het acclimatiseren al geven we onszelf daar eigenlijk ook niet de kans voor, zoveel als dat we op een dag willen doen. Die avondwandeling gisteravond was toch ook flink doorstappen. Dat bleek wel hoever we eigenlijk alweer gelopen hadden. Ja die benen worden echt goed getraind en daar moet toch wel resultaat te behalen zijn.

Het grappige van deze RV is, is dat het ook een soort van wieg is. Het schommelt best. Je ziet hele grote en mooie RV’s staan die aan alle kanten nog gestabiliseerd worden maar dat zit niet op deze RV. Hij staat dus ook zo recht als dat de grond onder je is. Dat kan de ene keer toch net iets rechter zijn dan de andere keer. En ook het bewegen in de RV heeft dus effect op iedereen. Hij schommelt dan gewoon mee. Dus als iemand zich omdraait dan merk je dat. Met vier mensen in een RV waarvan er twee enorme draaikonten zijn schommel ik heel de nacht lekker door. Ik noem geen namen maar HIJ is de oudste van “the Gang”  en ZIJ wordt ook wel het oudste kind genoemd. Het heeft wel wat. Ik snap best dat die baby's het er zo goed op doen. Nou waren wij op deze kleine oppervlakte met onze meiden zo dicht op onze lip toch niets van plan maar een gezellig liefdevol momentje is wel heel erg op te merken voor iedereen in de omgeving. Ik moet er niet aan denken hoe dan die RV zou schommelen hahahaha.

Maar terug naar vanmorgen. Helaas werd ik toch weer vroeg wakker. Om half 6 ging iemand zijn autoalarm af en in zo’n hele stille omgeving is dat natuurlijk goed te horen. Ook heb ik een plafond raampje/luikje waar dus het daglicht volledig naar binnen stroomt. Geen gordijntje of afdek mogelijkheid. Aangezien wij thuis met luiken voor het raam slapen en het dan pikkedonker binnen is, lig ik hier gelijk met grote ogen naar het plafond te staren alsof iemand met een zaklamp in mijn gezicht heeft geschenen. Daar ga ik toch nog even over nadenken hoe ik dat ga oplossen. Voor de hand liggend is natuurlijk een vuilniszak ertegen aan plakken maar ik wil geen plakbandresten op het plafond achterlaten en heb ook geen zin om de RV helemaal van TOP tot teen te soppen. Het maakt ook niet zo heel veel uit want ook de ramen worden niet echt donker geblindeerd dus er blijft toch nog genoeg licht naar binnen stromen. Ach het is toch de bedoeling dat we het meest uit de dag halen dus op deze manier wordt ik heel natuurlijk” wakker. Kenneth heeft ook zo’n luik boven zijn hoofd maar heeft er niet al te veel last van.

Bij deze plek zit ook een heel klein “tuintje” waar je een picknicktafel en een bbq bakje hebt. We zijn dus de dag begonnen met een ontbijtje in onze tuin. Lekker genieten van een boterham met een plakje kaas die we hebben meegenomen uit Nederland. Wanneer dat op is scheelt dat dus alweer 1,5 kilo in de koffer hahahaha. Heb het ook netjes aangegeven bij de douane maar die man was dat ondertussen wel gewend want die deed daar echt niet moeilijk over. Hij vroeg ernaar met een grote grijns op zijn hoofd en zei: “enjoy your cheese”. Nou das niet moeilijk hoor, wij houden wel van een plakje kaas.

Na het ontbijt wilde Yentle nog even douchen en dat werd weer een leermomentje voor ons. Blijkbaar is zo’n tank voor afvoerwater van douche en wasbak toch niet oneindig. We hadden bij aankomst van deze campground te horen gekregen dat we de riool-slang niet aangekoppeld mochten laten want de kraaien zouden daar dan gaten in pikken. Dus hadden wij het plan deze morgenochtend te legen vlak voordat we weg zouden rijden. Dat liep dus even anders. Nadat Yentle had gedoucht hadden we nog wat af te wassen en ineens zagen we water onder de douchedeur komen. Bleek dus dat het afvalwater vanuit de douche weer naar boven kwam. Als een speer naar buiten, slang aansluiten en de boel weg laten lopen. Gelukkig viel het binnen mee en konden we het makkelijk en snel opruimen maar in het vervolg doen we hem iedere dag legen en niet om de dag want met vier mensen is dit blijkbaar toch een beetje te lang.

Na dit leermoment gingen we op pad. Op naar de Canyon. Met de bus reden we richting de Visitors Centre vanwaar je verder kon lopen naar de RIM-trail. We hadden tijdens het ontbijt besloten dat we die gingen doen. Deze is 6,5 kilometer. Deze trail is voor beginners en de zeer ONge-oefende wandelaar. En dat zijn wij dus. Het verste wat ik loop is naar de tramhalte. Nu moet ik wel zeggen dat ik voor een leuke winkelstraat of shoppingmall mijn hand niet omdraai maar echt “een lopert” ben ik niet. En dat geld eigenlijk ook voor de rest van mijn gezin. Kenneth is dan nog de meest sportieve van ons want het wilt nog wel eens voorkomen dat hij op zondagochtend een rondje gaat rennen. Dit mag geen naam hebben hoor want ik geloof dat zijn rondje net 3,5 kilometer is maar hij doet zeker meer dan ik. Als het op rennen aankomt dan heb ik een gezegde. “Als je mij ziet rennen dan zou ik zeker mee gaan rennen want dan staat er zeker iets vreselijks te gebeuren of zit er iets achter me aan” . De meiden hebben een heel andere conditie. Die draaien hun hand niet om, om twee shows achter elkaar te dansen maar een goed cijfer met de piepjestest is toch een uitdaging. Laten we dus stellen dat we deze RIM-trail al een leuke uitdaging vonden en voor ons was hij goed genoeg. Het pad is vrij vlak en geasfalteerd dat maakt het wandelen niet zo zwaar en is het meer genieten van de omgeving.

Ik heb wel één moment gehad dat ik iets heb gedaan wat echt een persoonlijke overwinning vond. Solange wilde naar een rotsstuk wat uitsteekt over de Canyon en vroeg of ik meeging. Nou ben ik daar niet meer zo van. Vroeger vond ik dit soort dingen ook altijd geweldig maar gaan de weg word je ouder en mijn lichaam wilt vaak niet meer wat ik graag nog zou willen en ook als moeder ben ik een stuk voorzichtiger geworden waardoor ik een hoop dingen niet meer doe. Maar Kenneth zag het helemaal niet zitten en Yentle in het begin ook niet. Die is toch altijd wat afwachtender. Daar waar Solange alles doet of aanpakt wilt Yentle eerst zeker weten dat het goed gaat. Dus ik ging maar achter Solange aan, om de twee minuten zeggen dat dit niet zo’n goed idee was en vragend waarom ze dit in hemelsnaam wilde doen. Mezelf echt op mijn kop geven dat ik me toch gek heb laten maken om mee te gaan. Maar ik vond het helemaal eng als ze het alleen was gegaan. Als er nu iets mis ging was ik tenminste in de buurt. Nou vraag je je serieus af dat als er echt iets serieus mis zou gaan wat ik dan in hemelsnaam zou kunnen doen maar ik zou zeker dood gaan "trying". Er was dus een klein stemmetje in mijn hoofd die me vertelde dat ik maar niet moest nadenken en het gewoon maar moest doen. En het was ook geweldig om daar te staan. Echt een overwinning. Ik vond mezelf zo dapper! Toen Yentle zag dat zelfs haar oude moeder het kon doen, kwam zij met drie keer mijn snelheid die rots af en kwam er gauw bijstaan. Natuurlijk bestaat er ook het principe “what go down must go up” en daar kan ik heel veel over vertellen maar daar kan je vast wel een plaatje in je hoofd bij maken. Dat ging alles behalve sierlijk en nog minder soepel maar uiteindelijk stond ik weer op de geasfalteerde grond van de RIM-trail en zei tegen Solange dat ze hier hopelijk van genoten had want dit was de laatste keer dat we dit vandaag deden. Meer kon dit lichaam niet aan. Maar de foto’s zijn wel prachtig en ik ben er trots op dat we het hebben gedaan.

De meiden lopen al vanaf het begin van deze vakantie om beurt met de spiegelreflex camera en kunnen ondertussen al echt hele leuk mooie plaatjes schieten. Solange was vandaag wel heel goed op dreef en heeft deze drie prachtige foto’s geschoten. Met de laatste twee was ze wat aan het experimenteren en ik vind dat het haar goed lukte. 

Wat prachtig, spectaculair, bijzonder, geweldig is de Grand Canyon. Het uitzicht is echt niet te omschrijven en ook de  foto’s die we hebben genomen geven niet goed weer hoe indrukwekkend het is. Het komt niet zo mooi over op de foto’s. Wat ook te zien is, is dat hier nog niet zo heel lang geleden een bosbrand heeft gewoed want een hoop bomen zijn verbrand. Mooi is wel om te zien dat ze toch alweer groen uitgroei hebben ondanks dat er een deel van de stam of takken is verbrand. Zo zie je maar dat de natuur een hoop vreselijke dingen kan overleven. Ik hoop alleen dat het ook de mens overleeft want je moet toch toegeven dat het bijzonder indrukwekkend is dat de Grand Canyon al 6 miljoen bestaat. Ik heb diep ontzag voor moeder natuur.

Nadat we in de Village waren aangekomen gingen we daar bij het El Tovar Hotel  wat eten en drinken. Het was ondertussen al half 2 en de maagjes waren wel aan het rommelen. Yentle en ik vragen ons echt af waarom Lemonade niet in Nederland wordt verkocht want wij genieten er elke vakantie weer van. Na de lunch waren we aan het twijfelen wat te doen. We konden nog verder lopen maar dat zagen we niet echt zitten, we konden nog een stuk verder met de rode-lijn van de busroutes of we gingen terug naar de RV want ik moest nog proberen een was te gaan draaien. Ook hadden we besloten dat we dit keer thuis zouden eten want gisteren was het eten ons niet echt bevallen van de cafetaria en we hebben elke keer ’s avonds niet zoveel honger. Echt uitgebreid te eten is onze eetlust echt niet waard. Dus ik zou gewoon lekkere wraps maken.

Dus namen we de bus van de blauwe-lijn die ons weer naar onze campground bracht. Daar aangekomen de was opgehaald en toen gaan vragen waar de laundry is. Die bleek dus bij de volgende campground te staan en moesten we even een stuk lopen. Daar waren we gisteravond ook al geweest. Er stonden gelukkig wel genoeg wasmachines en drogers en die gaan echt zo snel. We waren met 45 minuten klaar en toen was alles gewassen en in de droger geweest. Alle spullen snel naar de RV gebracht en toen weer door naar de cafetaria om daar te proberen de blog van gisteren te plaatsen. Bij onze RV heb je al helemaal geen Wi-Fi en ook onze SIM-kaart heeft geen bereik. Dus met de laptop onder de arm er naar toe. Nou is de Wi-Fi daar ook niet snel en moet je engelen geduld hebben voordat er uberhaupt iets te up-loaden is. Het heeft dus ook de nodige mompelende woordjes die niet voor herhaling vatbaar zijn gehad maar uiteindelijk is de blog on-line gekomen. Helaas wel zonder foto’s want dat was echt veel te veel gevraagd. Maar wanneer het kan zal ik ze er gelijk bij plaatsen. Maar blijkbaar was het mompelen van mij toch niet zo zacht want we werden door een Nederlandse meneer aangesproken dat er om de cafetaria bij een ander huisje veel betere Wi-Fi was. Dat had hij van een parkbeheerder gehoord. Dus gaan we morgenochtend daar eerst nog heen om te proberen de foto’s erbij te plaatsen en deze dag ook online te zetten voordat we weer vertrekken naar onze volgende bestemming. Laten we hopen dat dit lukt.

Maar toen de blog eindelijk erop stond keek ik naar buiten en regende het pijpenstelen. Aan de grijsheid van de lucht te zien zou dit nog wel een tijdje kunnen gaan duren. Dus Kenneth en ik (de meiden waren al voor de regen richting de camper gegaan om met het eten te beginnen) begonnen toch aan de tocht richting huis. Doordat we flink nat werden was het tempo hoog en weer kwam het bewijs naar boven dat ik niets maar dan ook echt niets aan conditie heb. Het was geen rennen maar stevig doorstappen en halverwege moest ik echt even stoppen want het werd behoorlijk zielig hoe ik naar adem aan het happen was. Daar stond ik dan, te hijgen als een paard in de stromende regen en Kenneth ondertussen verwensen omdat hij maar opmerkingen bleef maken dat ik toch moest gaan trainen voor die vijf kilometerloop bij Disney aankomende september. En terwijl ik dit blog aan het schrijven ben is het aan het onweren en mijn ogen vallen ondertussen steeds meer dicht. Het is tijd om te stoppen en lekker te gaan slapen. Morgen gaan we weer op pad. Op naar Monument Valley.