een gat in de weg

Het weer: zonnig en daarna zon met een wolkje en om 16:00 uur een klein regenbuitje
Temperatuur: 24 graden                        
aantal kilometers gereden: 258,72 kilometer          
aantal stappen gelopen: 7183              
aantal foto's genomen: 182                
totaal aantal foto's tijdens vakantie: 2849

VOORDAT JE BEGINT, KIJK BIJ GISTEREN EVEN NOG NAAR ALLE FOTO’S ZE STAAN ERBIJ!!!

@Marja: ja hoor, die heerlijke uurtjes vlogen om. Heerlijk het blog zitten typen en foto’s uitzoeken. Even niets anders aan mijn hoofd. En wanneer Lidl die wandelschoenen weer verkoopt, doen!! Ze lopen prima.
@Caroline: Pubers, een groot feest!
@Saskia: het is heel goed te doen in de camper maar je hebt ook je beperkingen hahahaha.
@Renee: Henry maakte de mooiste foto’s. Die wist allang in welke richting hij moest schieten.
@Mam: jij hebt me geleerd, je komt verder met stroop dan met azijn en het werkte nu ook weer prima. Met een glimlach kom je een heel eind.
@Cindy: ik heb ook wel mijn momentjes nodig hoor.
@Mandy: ik leid niet zo’n spannend leven waar ik elke dag wat over kan schrijven hoor, ik kan maar zoveel keer vertellen hoe leuk avondeten maken is hahahaha
@Marlies: die pubers komen niets tekort maar die hormonale buien kunnen echt funest zijn voor de sfeer.

Vanmorgen werd ik weer redelijk vroeg wakker en dacht gelijk aan de foto’s. aangezien ik lichtelijk OCD ben aangelegd en alles eigenlijk bij elkaar moet staan voordat ik het wil uploaden wilde ik dit gelijk gaan doen omdat gisteren ook de Wifi zo lekker vlug was. Nou dat feest ging niet nog een keer door. Het was niet te doen. Na vele malen proberen heb ik het maar opgegeven en heb dan toch maar het blog er zo opgezet want ik wilde er sowieso niet op blijven wachten. Het was niet gezegd wanneer ik weer fatsoenlijke wifi zou hebben om de foto’s erbij te zetten.

Nadat iedereen was aangekleed en alles weer aan kant was. Met een rijdend huis moet je echt alles goed aan kant leggen, opruimen, achter deurtjes plaatsen of vasthouden want het schud, rammelt en schuift alle kanten heen en voor je het weet word je van boven aangevallen door verschillende tasjes, kledingstukken of andere zaken. Alles even goed nalopen en toen werd de motor gestart. Op naar ons volgend punt op het lijstje. Horseshoe Bend. Nou laat ik daar maar gelijk over vertellen dat de meningen hierover verdeeld zijn. Mijn persoonlijke mening is, verzin eer gij begint. 

Het oorspronkelijke plan was om het rond het middaguur te doen omdat volgens het internet dan de foto’s het mooist zijn omdat er geen schaduw valt. De zon staat het hoogst. Nou had ik het hier gisteren met mijn nieuwe bestie Henry over gehad en die verklaarde me in weinig woorden voor gek. Horseshoe Bend moest je ’s morgens of ’s avonds doen maar niet midden op de dag want het was daar ontzettend heet. Ook zou het ontzettend druk zijn want tegenwoordig kwamen ze daar met bussen vol aan en stond het parkeerterrein zo vol. Aangezien hij ook alles wist van de Canyon nam ik zijn advies nu ook ter harte en vertelde “the Gang” dat de plannen iets gewijzigd waren. Niets niet uitslapen en rustig aan doen, gewoon op tijd wakker worden en een beetje opschieten. Dat laatste is natuurlijk altijd een uitdaging in een huishouden van voornamelijk vrouwen want ondanks dat we een goede tijd hadden gemaakt struikelde we op het laatste moment natuurlijk weer op de valreep. Een wilde haar wandelschoenen hebben, twee besloten het op hun teenslippers te doen maar toen we daar aankwamen en inderdaad al een aardige parkeerplaats vol zagen, zagen we niemand op teenslippers lopen en het was een aardige zandduin omhoog lopen. 

De moed begon me al enigszins in de schoenen of liever gezegd teenslippers te zakken. Dat zand waar je op liep zou natuurlijk behoorlijk warm of heet zijn en dan was teenslippers geen goed idee. Dus toch maar weer de RV in, Solange achter me aan voor sokken en gympen. Nadat we die aanhadden en weer buiten stonden, Kenneth de deur op slot had gedaan, kwam Yentle er achter dat haar zonnebril nog binnen lag en die wilde ze natuurlijk wel op. Deur weer open, zonnenbril, deur weer dicht. Iedereen klaar, ja klaar.

Iedereen die wel eens naar Hoek van Holland of ander strand zijn geweest weet dat het best KAK lopen is zo’n duin op met het mulle zand waar je tot je enkels in weg zakt. Nou viel het hier op sommige plekken nog best te doen want onder een laagje zand lag er toch een verharde weg. Dat scheelde wel maar het zonnetje scheen best pittig en het was een flinke klim. Maar we lieten ons niet kennen en zette door. Tenslotte konden die andere 200 mensen om ons heen het ook. Tot we boven waren en er achter kwamen dat we er nog lang niet waren.

Het was nog een heel stuk lopen en dat liep de heuvel weer een flink stuk af. En zoals ook bij de Grand Canyon bleek “What goes down, must go up!! Die klim zouden we straks weer voor onze kiezen krijgen. Maar nu waren we al zover, we zouden het afmaken ook, dus met iets minder frisse moed liepen we de heuvel weer af. Ondertussen brandde de zon flink en werd het onder mijn oksels er niet droger op. Met de druppels op onze voorhoofd, onder onze neus en op nog meer lichaamsplekken die ik maar niet benoem kwamen we bij de rand van de Bend. Daar sta je dan tussen honderd mensen die allemaal bij de rand willen staan maar toch ook weer niet te dichtbij want er is werkelijk niets wat je tegenhoudt wanneer je net een stapje te ver maakt of door iemand (al dan niet per ongeluk) een zetje krijgt. Dan heb je ook al die Chinese vrouwen die wel overal willen zijn maar eigenlijk niet herkend willen worden want ze bedekken hun gezichten met sjaaltjes, doekjes, mondkapjes en hoedjes met daarboven nog graag een paraplu. Als je niet uitkijk heb je paraplu in je gezicht of maaien ze je omver. En dat wil je niet zo dichtbij die rand. Ik weet best dat ze dit tegen de zon doen maar sommige gaan echt ver met hun bedekkingen hoor. Michael Jackson was er niets bij en hebben ze nooit gehoord van factor 50. Hier in Amerika bestaat zelfs factor 100. Wanneer je je daar goed mee insmeert maakt geen ene zonnestraal meer een schijn van kans.

Maar daar stonden we dan. Hijgend als een paard, zweet gutsend naar beneden stromend kijkend naar een riviertje dat een U-bocht maakt. Nou is dit best bijzonder hoor en het heeft ook echt wel wat maar als je daar zo’n tocht voor hebt gemaakt wil je eigenlijk toch net iets meer. Geen idee wat want vuurwerk is misschien een beetje overdreven en de fanfare is ook een stap te ver maar ik hoorde bij wijze van de engelen al zingen. Ik ging daar half van mijn stokje. Voor de vrouwen in het gezin van Leeuwen was het toch wel een beetje een anti-climax. De meiden zeiden het nog net niet hardop maar ik weet zeker dat ik er één heb horen mompelen “is dit nu alles” “wat is hier nu zo bijzonder aan”. Alleen Kenneth had het niet willen missen zei hij wat hem twee ongelofelijke blikken opleverde. Het was echt wel indrukwekkend hoor hoe zo’n rivier zo’n bocht kan nemen. Maar de tocht om er naar toe te komen was misschien toch wel een dingetje. En dan te bedenken dat dit echt niet de enige U-bocht is in Amerika. Er zijn meer plekken waar die er zijn. Misschien zijn die zelfs wel makkelijker te bereiken ook. In ieder geval maakte ook wij de foto’s, als je er bent wil je het vastgelegd hebben ook, en begonnen we weer aan de terugweg. Op dat bedenkt je je natuurlijk ook dat een flesje water ook zo’n gek idee niet zou zijn geweest om mee te nemen. Die lagen natuurlijk nog in de RV. Ik wist dat het een stukje lopen zou zijn maar dat het zo’n onderneming was had ik niet ingeschat. Ik kreeg ook meerdere keren de vraag of ik dit niet ergens gelezen had. NEE, WAT DENK JE NOU ZELF. 

een bos vol met mensen die niet kunnen lezen of symbolen begrijpen. 

Eenmaal boven weer op de zandduin had ik geen adem meer om een vreugdedansje te doen maar in mijn hoofd was het één groot feest. Ik had het gehaald. De reis was vanaf nu nog alleen maar downhill en ik kon de RV al zien. Ik hoorde het koude water me al roepen. Dus beste mensen, wanneer je Horseshoe Bend wilt gaan zien. Ga nog vroeger dan wij of anders in de avond. Vergeet die perfecte zon stand want geloof me, die zie je niet met al dat zweet dat van je voorhoofd afgutst.

Toen iedereen weer een beetje bij zijn positieve was gekomen ging de motor weer aan en begon de rit naar Bryce Canyon. Dat hebben we in één stuk door gereden en kwamen we zo rond 14:00 uur aan. Het is alsof je weer in een ander gedeelte van een pretpark ben gekomen. We hebben indianenland achter ons gelaten en zijn nu in cowboyland. Het is hier een stuk ruiger met bomen en groen. Ook hier kan je nog steeds de restanten zien van grote bosbranden en dat geef mij op dit moment een zeer onrustig gevoel omdat ik nu heel erg brandlucht ruikt. Bij iedere campground zijn van die barbecue bakken op de grond waar houtvuur in gemaakt mag worden. Bij de Grand Canyon mocht het absoluut niet. Daar moest ik zelfs een papier ondertekenen waarop stond dat houtvuren absoluut verboden zijn. Maar hier is het geen probleem. En het is goed te ruiken ook. Ik vind het maar doodeng en in mijn hoofd heb ik al 25 keer een noodplan gemaakt wat ik allemaal moet doen ingeval van brand. Hoe snel ik dan wel niet moet wezen. Hopelijk is het totaal niet nodig maar als ik ergens bang van ben dan is dat toch wel brand.

Nadat we hier de RV hadden geïnstalleerd zijn we naar Old Bryce Town gelopen. Nou vind ik Town weer een groot woord want het was maar één straat. En eigenlijk vind ik straat ook weer een te groot woord want het waren eigenlijk maar drie winkeltjes die ook nog eens onderling met elkaar verbonden waren. Maar het was wel leuk om er te zijn. Heel cowboy-achtig.

We hebben daar even op ons gemak rondgekeken en op een gegeven moment moest Kenneth me even van de grond oprapen. Ik dacht dat ik een hardverzakking kreeg toen ik de prijs zag bij een hoefijzer. Het was een mooi versierde hoefijzer, dat we,l maar voor die prijs had ik er wel vijf willen hebben. 

Maar we zagen ook nog hele andere mooie dingen, dingen die me gelijk aan mijn moeder deed denken omdat ik die met geen tien paarden hier meer weg had gekregen. Die had alleen maar staan te bedenken hoe ze het mijn vader had moeten vertellen hoe ze al zijn kleding zou hebben achtergelaten om die hoofdtooi in zijn koffer te stoppen.

En natuurlijk zoals elk goede winkel hebben ze hier ook een Christmas Corner waar ik weer even mijn hart heb opgehaald aan een gezellig kerstsfeertje. Heerlijk zoals het hier elke dag kerst kan zijn.

Daarna hebben we bekeken hoe we het morgenochtend gaan doen. We moeten voor 11 uur uitgecheckt zijn, dan parkeren we de RV bij Old Bryce Town en kunnen dan met de gratis shuttlebus naar Bryce Canyon. Daar zullen we dan regelmatig uitstappen om al het moois te bewonderen en dan uiterlijk om 16:00 uur weer terug zijn om richting Zion te rijden. Kortom, weer een volle planning voor de boeg.

Nu zit ik hier buiten achter de receptie aan een picknick tafel in het donker mijn blog als een malle te typen zodat ik die MET foto’s kan uploaden. Hier is namelijk het bereik van de wifi het beste en kon ik ook de foto’s van gisteren er gelijk bij zetten. Wel is het jammer dat ik net al gedoucht heb want met al die kampvuurtjes om me heen ruik ik zelf nu ook als een brandhaard. Maar ach, de blog staat er op met foto’s. Mijn OCD kan weer tot rust komen.