Indian Henry, my friend!

Het weer: licht bewolkt, zonnig, zwaar bewolkt
Temperatuur: 29 graden                        
aantal kilometers gereden 48 kilometer          
aantal stappen gelopen: 5475              
aantal foto's genomen:468              
totaal aantal foto's tijdens vakantie: 2667

@Marga: Ik vind het Engels praten ook heerlijk hoor. Het was alleen wel heel grappig om te merken dat dit gezin zoveel op ons gezin leek. Het enige was dat hij een zoon en een dochter hadden.
@Mandy: Ik moet zeggen dat ik vaak aan jullie denk als dit soort dingen voorbij komen. Met een stemmetje in mijn achterhoofd “dit moet ik goed opschrijven want dan weten Rick en Mandy het ook”
@Caroline: daar zeg je zo iets, die vergetelheidsspreuk. Zou zo maar kunnen. Pffffff erosie, geloof je toch niet.
@Brigit: Gaat tot nu toe goed!
@Arianne: Het leven in de camper bevalt prima, het is ruim en van alle gemakken en luxe voorzien. Ik kan het iedereen aanraden.
@Marja: Het is echt elke keer die afvoer (van welke tank dan ook) waar we mee tobben. Maar hopelijk hebben we nu alles door en kan het alleen maar goed gaan.

Vanochtend was het voor mij weer vroeg dag. Ik dacht eerlijk gezegd dat het 07:00 uur was maar mijn Samsung heeft wat problemen met het automatisch instellen van de tijdszone. Geen idee wat het probleem is en nog minder een idee hoe ik het kan verhelpen. Ik werd in ieder geval uit mijzelf wakker en keek even hoe laat het was omdat het toch al weer heel licht in de slaapkamer was. Ik dacht dus 7:00 uur en ging rechtop zitten en pakte mijn laptop. “The Gang lag nog heerlijk te slapen en we hadden niet echt directe haast. We moesten om 10:00 uur ons melden bij de Upper Antilope Canyon Tours dus ik dacht nog lekker een uurtje voor mijzelf en mijn laptop te hebben. Tot ik op een gegeven moment op het klokje van mijn laptop keek en zag dat het 6:15 uur was. Mooi dat waren dus zeker 2 uurtjes “All by myself” wat door mijn hoofd heen zong. Ik heb een beetje aparte afwijking. Bij sommige situaties krijg ik altijd een stukje songtekst door mijn hoofd. Regelmatig komt op tijdens deze vakantie “Road to nowhere” van de Talking Heads voorbij.

The road to nowhere - Talkin Heads

Het verslag van gisteren had ik gisteravond al getypt en de foto’s had ik ondertussen ernstig verkleind van formaat zodat het uploaden van het blog vrij vlot ging. Het Wifi verkeer werd nog niet zo druk bezocht om 6:30 uur in de morgen zullen we maar denken. Even nog ge-Whatsappt met het thuisfront waar alles zeer goed gaat. Heel fijn om dat te horen. Rond 7:30 uur kwam er enig leven uit het voorste gedeelte van de RV en kon de dag gaan beginnen. We hebben echt een prachtig uitzicht hier. 

We staan een beetje op een heuvel en kijken zo het meer over. Nadat we buiten hadden ontbeten en de spullen weer allemaal hadden opgeruimd werd het tijd om naar de plek te rijden waar we ons moesten melden voor Upper Antilope Canyon. Daar waren we zo en nadat we betaald hadden werden we weggestuurd met de mededeling dat we over 3 kwartier weer terug konden komen zonder tas of iets anders. Alleen een waterflesje en je fototoestel mocht mee. Dus wij weer braaf terug naar de RV om de rugzakjes daar om te keren en maar nog een glaasje drinken te nemen. Dat is toch wel heel handig van zo’n huis op wielen hoor. Je kan gewoon op de bank zitten, beentjes omhoog tijdens het wachten. Yentle wilt heel graag een Harry Potter ervaring waarin we alles als bedden laten en we op die manier gaan rijden. We hebben wel geen voodoo kop aan de spiegel hangen maar wel een Garmin die ons de weg wijst en Kenneth is dan de busschaffeur (die met die dikke jampotglazen en soms twijfel ik toch aan Kenneth zijn zicht, vooral als hij iets aan het zoeken is) en ik ben dan Sjaak(olien) (zo wordt mijn naam door oudere mensen toch al uitgesproken). Het is een plan maar of die echt uitgevoerd gaat worden…..denk het niet.

Maar uiteindelijk werd het 10:45 uur en konden we weer terug naar voren. Daar werd een grote groep opgedeeld in kleinere groepen en toegewezen aan een gids. Wij kregen Henry. Henry is een bejaarde Navajo indiaan die af en toe moeite had met het vinden van Amerikaanse/Engelse woorden. Zijn taal is Navajo en geloof me, daar is echt geen touw aan vast te knopen. De gids van gisteren probeerde ons nog iets bij te brengen maar dat was echt onbegonnen werk.  Henry praatte ook niet echt heel hard en je kreeg vooral in het begin het idee dat hij er ook helemaal geen zin in had. Hij leidde ons naar zijn Jeep waar we naast elkaar moesten zitten. We waren samen met een Italiaans stel en met een Duits gezin van vijf personen. We werden uitdrukkelijk verteld dat we bij onze gids moesten blijven want hij zorgde ervoor dat we erheen gingen en er ook weer uit kwamen.

Met een vliegende vaart werden we naar de Canyon gereden maar dan moet je niet denken dat dit over een asfalt weg is. Neee, dan zou te makkelijk zijn. Elke dag rijden ze die weg zeker wel 8 keer op en neer met een stuk of 20 jeeps achter elkaar maar iets ervoor maken zou niet bij de sfeer passen. Natuurlijk was het een enorm zanderige weg met veel gleuven en kuilen. Je hobbeldebobbelde van begin tot het end van je bank af als je je niet goed beet hield. Als je derde of vierde jeep was (en dat waren wij) was het echt stuifzand happen en voelde je af en toe je oogbollen flink schuren wanneer je knipperde. Het was een rit van ongeveer 10 minuten en één Duits meisje heeft het maar net gehaald. Ze zat precies tegenover mij en ik was echt even bang dat ik haar ontbijt over mijn zeer comfortabele Lidl wandelschoenen zou krijgen. Die lopen me toch een partij lekker. Echt een prima aanschaf, daar hoef je ze echt niet voor bij een dure outdoor store te gaan halen. Maar weer terug naar het meisje Ze werd eerst bleek en toen een beetje groen. En ze ging wel heel ongelukkig kijken. Maakte gelijk een notitie in mijn hoofd dat ik op de terugweg niet tegenover haar wilde zitten.

Gelukkig waren we er vrij snel en werden we door norse Henry uit de auto gelaten. Stiekem moest ik er om lachen dat hij het vertikte om ons vrouwen te helpen. Bij de tour van Monument Valley werd ik elke keer geholpen maar dat ging nu echt niet gebeuren en dit trappetjes was net even iets smaller en dus enger. Maar zijn handen bleven lekker in zijn zak en hij keek een beetje naar de verte. Nou weet ik aardig met oude mannetjes om te gaan en gelijk vanaf het begin probeerde ik een beetje contact met hem te maken. En na een paar minuten had ik bijna een privé tour. Het was zeker voor de andere mensen niet echt leuk maar elke keer keek hij mij aan als er iets te vertellen was en als er een goed plekje was om een foto te maken werd ik als eerste aangewezen om daar te gaan staan en wees hij met een laserstraaltje aan waar ik mijn camera naar toe moest richten. Wanneer het niet helemaal naar zijn zin ging dan pakte hij mijn camera of mobiel uit mijn handen en maakte hij wel de foto. De andere mensen kregen vaak niet eens de kans om op diezelfde plek te gaan staan want dan was hij alweer doorgelopen naar de volgende spot. En het maakte echt niet uit of ik wat achter liep. Hij wachtte net zo lang totdat ik er was om verder te gaan vertellen. Het was echt wel een beetje naar voor alle andere mensen die bij de groep liepen want die hadden tenslotte net zoveel voor deze tour betaald maar ik kon er ook niets aan doen. Ik was alleen maar aardig tegen hem geweest en als hij iets vertelde probeerde ik oprecht ook zo goed en zo kwaad naar hem te luisteren. Hij kon een hoop vertellen over de Canyon want hij had al zoveel meegemaakt. Solange werd er ook nog wel bij betrokken want daar leek hij ook wel een zwak voor te hebben. Naar haar maakte hij grapjes en liet haar ook van alles zien. De sfeer op de terugweg was ook iets koeler tussen de Duitsers en ons maar gelukkig ging het wel wat beter met het meisje en zijn mijn Lidl wandelschoenen ongeschonden uit de strijd gekomen.

Jammer alleen wel was dat het niet echt heel zonnig was en dat de lichtval niet echt optimaal was. De mooie rode, roze fuchsia kleuren zijn een beetje uitgebleven. Op een gegeven moment heb ik nog wel geprobeerd een wat roze gloed eraan te geven door een pastel filter op mijn mobiel te gebruiken maar daar lichtte alle kleuren weer zo van op dat het ook niet echt klopte.
Toch was het wel een hele bijzondere ervaring en hoe oneerlijk het ook was, ik genoot wel van alle speciale aandacht want ik heb toch wel hele mooie foto’s ervoor in de plaats gekregen. En ik kan me goed voorstellen dat als je de hele dag met groepen mensen moet omgaan dat je er af en toe best wel genoeg van kan hebben. Zeker als ze niet allemaal even goed naar je luisteren. Mensen komen natuurlijk van “all over the world” en niet iedereen verstaat evengoed alles wat hij zegt. Misschien had hij vandaag geen zin om er al te veel energie in te steken en vond hij één persoon die goed probeerde te luisterde meer dan genoeg. Maar ik ben voor Indian Henry, go Henry!!

Deze prachtige foto heeft Solange van  Indian Henry gemaakt

Toen we weer terug kwamen bij de parkeerplek liepen we gauw terug naar huis om alle stof uit onze keel weg te spoelen. Dat flesje water wat we hadden meegenomen was natuurlijk zo leeg gedronken tijdens de tour. Nadat iedereen het van binnen had horen sissen van het koude vocht wat op de hitte werd gegooid kwamen we weer in actie en reden we even naar de Dollar Store. Daar hadden we nog twee dingen nodig en dit lukte zowaar ook.

Toen kwam de discussie “gaan we eten en zo ja waar dan??” op gang. Kenneth en ik hadden eigenlijk niet zoveel trek. Maar met een puber die werkelijk altijd trek heeft en een pre-puber die ook die richting in begint te denken was eten overslaan echt geen optie. Er werden verschillende opties besproken maar echt op één lijn kwamen we maar niet want ik was ook op een ander gebied een spelbreker geworden. Ik had geen zin meer om vanavond weer met ons rijdend huis erop uit te trekken. Ik had me voorgenomen om deze middag lekker te gaan relaxen en er moest ook weer wassen gedraaid worden. Die schone handdoeken stapel was alweer verdwenen en we willen natuurlijk wel blijven douchen. Na heel veel heen en weer gesteggel werd er voor gekozen om dan nu maar flink te gaan eten en dan te kijken wat er nog in de kast lag in de avond als we nog trek zouden hebben. Chips en nootjes zat. Aan de overkant bij de Dollar Tree zat een Chinees. The Great Wall of  China. Iedereen had daar wel trek in en aangezien je mij altijd wel enthousiast kan krijgen voor een bordje rijst gingen we daar naar binnen. Je weet altijd dat je goed zit als het overgrote gedeelte van de klanten Chinezen zijn want dan zal het eten wel goed zijn. En het smaakte echt heel lekker. Opvallend is wel dat Kenneth en ik daarna echt last van onze darmen hadden. Het is maar goed dat we nu weten waar die tweede hendel zit hahahahaha. De meiden hadden echter nergens last van dus het zal wel niet aan het eten hebben gelegen. Het zou wel verklaren waarom al die Chinese mensen die er zaten zulke borden vol eten naar binnen konden werken maar ondertussen wel zo mager bleven. We zullen het nooit weten.

Na het restaurant reden we terug naar Lake Powell waar de meiden hadden aangeboden om bij “the Laundry” te blijven zitten. Nou zou je kunnen denken dat dit heel lief en onzelfzuchtig is van de meiden want het was toch een uurtje zitten. Tot dat ik je vertel dat de laundryroom vlak naast de receptie ligt waar het wifi ontvangst het beste zou moeten zijn……. Tja, daar was je mooi ingetrapt hè?! Met Kenneth werd afgesproken dat hij na een uurtje daar naar toe zou komen lopen om te helpen met het sjouwen van de was tas en de wasmiddel flessen. Letten jullie op het woord helpen?! Kenneth hield zich netjes aan zijn afspraak en ging er na een uurtje naar toe.
Maar pubers zullen natuurlijk pubers blijven en natuurlijk ging dit niet in volle harmonie. Een hele week 24/7 op elkaars lip zitten gaat natuurlijk ergens een keer wrikken.  Eerst kwam Solange boos aanstampen, die was heel boos op haar zus. Daarna kwam Yentle boos aanstampen, die was boos op haar zusje maar ook op de campground want die beloofde sterke wifi bleek toch niet helemaal waar te zijn. Daar dan nog bij gerekend dat ze (zo boos als ze al was) verkeerd was gelopen en de halve campground had gezien (dat meisje heeft het de oriëntatie van een dood lieveheersbeestje) maakte dus dat een zeer explosieve Yentle de RV binnen stapte. Toen ze samen “gezellig” in de RV waren was er dus weinig meer over van de relaxte sfeer waar ik eigenlijk mijn middag mee had willen doorbrengen. Nadat ik alles een beetje had uitgevogeld en ieder op bepaalde punten gelijk had gegeven keerde de rust weer terug en kwam Kenneth als een pakezel aansjokken met de wastas en de tas met wasmiddel. Ergens ging het met zijn middag ook niet volgens plan.

Maar daarna zijn ze gezellig met zijn drieën gaan zwemmen. Je kan het geloven of niet maar ik heb 4 zwemdiploma’s. Dat houdt in dat ik ergens in mijn leven zwemmen heel leuk heb gevonden. Ik meen me nog te herinneren dat je me het zwembad echt moest uit trekken. Nou, daar is in zijn geheel weinig van over. Vind er niets meer aan. Het water is koud, mijn spieren verkrampen, ik kan geen normale schoolslag meer voor elkaar krijgen,  alles doet pijn, spetteren vind ik niet leuk want dan gaat mijn haar naar zitten, mijn make-up nog erger en ik heb er na 10 minuten al genoeg van. Het dunkt me dat ze meer lol hebben zonder mij. Ik heb heerlijk genoten van mijn alleen uurtjes want eerlijk is eerlijk, dat 24 uur op elkaar lip zitten in een RV is toch ook wel een aanslag hoor. Hoe fijn het in principe is om je huis bij je te hebben wanneer je een deel van de wereld aan het ontdekken bent. Je hebt helemaal geen momentje voor jezelf waar je je even kan terug trekken en opladen. Alleen ’s avonds als je gaat slapen maar dan nog lig je eigenlijk in één ruimte. Nee, laat mij maar rustig thuis hoor lieverds, hebben jullie maar veel plezier in de zee en neem vooral de tijd. Geniet ervan want als het goed is hebben jullie toch geen trek meer en hoef ik me ook niet meer bezig te houden met het avondeten.