Een Steen

Het weer: zonnig waarbij het vanaf 18:30 uur in LV flink begon te waaien
Temperatuur: begon lekker met 25 graden en eindigde met 41 graden in Las Vegas                        
aantal kilometers gereden: 292,16 kilometer          
aantal stappen gelopen : 9358              
aantal foto's genomen: 257                
totaal aantal foto's tijdens vakantie: 3422

@Pieter: ik kan het je echt aanraden hoor. Er is hier zoveel moois te zien.
@Chantal: ja ik was ook wel blij toen ik aan de andere kant het daglicht weer zag hoor.
@Emmy: het was zeker fijn om het thuisfront weer te zien. Zeker met al die goeie berichten.
@Nicole: de meiden hebben meer contact dan wij hoor. Je hoort ze praten maar echt met ze praten doen we niet.
@Hans: Je hebt gelijkt hoor, het was geen straf om daar te zijn. We hebben er zeker genoten.
@Esther: Dat is zeker fijn hoor. Als thuis alles goed gaat kan je meer genieten.
@Cindy: Yentle was ook heel erg blij met het extra muntje 😉

De Steen

        

“Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.
Het water gaat er anders dan voorheen.
De stroom van een rivier hou je niet tegen.
Het water vindt er altijd een weg omheen.”
~Bram Vermeulen – Lied: De Steen~

Geloof me, ik heb vandaag vele stenen verlegd. Ik heb ze vertrapt, verschoven en verschopt. Die rivier zal echt niet meer hetzelfde zijn nu ik erin heb gelopen.

We begonnen vandaag de dag heel vroeg. Om half 6 ging de wekker, zo vroeg gaat zelfs de wekker thuis niet als er gewoon gewerkt moet worden of naar school gegaan. Maar gisteravond ging ik nog even naar de front office en het meisje wat me hielp adviseerde heel stellig om zo vroeg mogelijk te gaan. De bussen van het park begonnen al om 06:00 uur met rijden. Dan was ook nog de kans het grootst dat we onze RV aan de kant konden parkeren dichtbij de ingang van het National Parc. Dus dat hebben we ook maar gedaan. Zes uur gingen we niet halen maar om zeven uur liepen we wel al richting de shuttle bus van het park en hadden we de RV op een hele mooie plek achter kunnen laten. Dichterbij de ingang kon echt niet. 

We wilden naar de Narrows vandaag. Daar had ik al zoveel mooie foto’s van voorbij zien komen. De shuttle bus rij je al een heel eind op weg. Je zit er zo’n beetje 40 minuten in want het is de laatste busstop voordat die weer op aan de terugreis gaat beginnen. Je moet dan eerst de Riverside Walk aflopen wat een trail is die geplaveid is en dus makkelijk aan te lopen is. 

Hij duurt ongeveer 20 minuten als je een beetje doorstapt. Dan kom je aan bij het begin van de Narrows a.k.a. Wallstreet. Daar verwisselde we onze wandelschoenen voor zwemschoenen en stapte we het water in. Omdat we het even verkeerd hadden ingeschat moesten we het zonder stokken doen. Die moest je aan het begin bij de Visiters Centre huren en daar waren we in vliegende vaart voorbij gelopen en heb ik helemaal niet gezien dat je ze daar kon huren. Mijn ogen zaten nog half dicht van de slaap zullen we maar zeggen. Kenneth had onderweg nog wel een stok/tak gevonden en daar heb ik dankbaar gebruik van gemaakt.

Maar de eerste stappen het water in benam je wel even je adem. Wat was dat koud!!!! Maar ik moet eerlijk zeggen dat het al gauw wende. We begonnen vol “frisse” moed te lopen en in het begin viel het goed te doen. Maar de rivier heeft hier en daar toch nog best een pittige stroming en kan zeker knie- tot dijbeen diepte bereiken. Dat alles is niet zo heel erg was het niet dat het vol ligt met keien. 

Grote, kleine, middelmatige, puntige, zeer gladde, noem maar op. Het was best wel een uitdaging om het te lopen. Gelukkig is niemand echt omgevallen al heb ik iemand anders dat wel zien doen. Die was echt van top tot teen drijf nat. Dat leek me ook echt zeer pijnlijk want je kan echt heel hard terecht komen op een kei/steen onder water. Je ziet ze niet altijd. Het is echt zoeken met je voeten waar je op kan staan, waar je überhaupt kan staan. Het is daar wel prachtig mooi hoor, we hebben zeker van het stuk wat we hebben gelopen genoten. Omdat we zo vroeg gestart waren was het nog heel rustig. 

Er waren wel andere mensen maar echt niet zo heel veel.  We hadden voldoende ruimte om te kunnen kijken hoe we het beste konden lopen. Regelmatig hebben we stil gestaan om al het moois om ons heen te bekijken. Het was echt heel bijzonder. Je moet wel even stil staan want als je loopt ben je voornamelijk naar beneden aan het kijken om te kijken waar je loopt en of je al of niet een kei boven het water ziet steken. Het gebeurde namelijk met regelmaat dat een van ons een gil slaakte omdat je voet weggleed en je een kleine glij-er maakte. Of dat je je teen stootte tegen een kei. Na flink een uur lopen begonnen de dames er wel genoeg van te krijgen om verschillende redenen. Solange had een paar keer flink haar teen gestoten, Yentle was al een paar keer door haar enkel heen gegaan en begon pijn in haar rug te krijgen en ook ik voelde aan alle kanten dat ik echt niet veel verder nog moest gaan. Mijn knieën en heupen protesteerde al flink. Mijn lichaam is op zijn best al een bouwval te noemen en ik moest blij zijn met wat ik al had bereikt. Het is namelijk niet zo dat er ergens een shuttlebus op je staat te wachten. Je moet dat zelfde stuk ook weer terug lopen.
Dus de terugtocht werd weer ingezet. Gaan de weg werd het behoorlijk druk op de rivier. Blijkbaar kwamen er nu shuttlebussen vol aan en zag je mensen echt in filevorming lopen. We waren maar wat blij dat we zo vroeg gestart waren want het was bij ons zo heerlijk rustig geweest en we konden nog alle kanten uit en genieten van de omgeving. Het teruglopen ging iets soepeler omdat we toen met de stroming mee konden lopen. Dat scheelt toch wel met het verzetten van je benen. Maar het blijft oppassen geblazen want je zag verschillende mensen echt flinke schuivers maken.  Op die ene keer ging het gelukkig elke keer net goed.

Toen we weer op het droge stonden hebben we onze voeten droog gemaakt en weer onze wandelschoenen aangetrokken. Dat liep echt heerlijk. De Riverside Walk weer terug naar de shuttle halte. Wat was het druk geworden met mensen. Maar niet alleen met mensen. We zagen ook nog ander natuurschoon. Alvin en zijn vriendjes kwamen tevoorschijn. Waarschijnlijk hopen ze toch op iets lekkers al staat er nadrukkelijk aangegeven dat voeren van het wildlife strikt verboden is.
Ze blijven wel mooi zitten voor de foto, dat wel.

                                             

                                  

De bus bracht ons weer in 40 minuten naar the Visitors Centre waar we heel even door heen liepen. Maar dan valt je weer iets op wanneer je een deur open doet. Die sticker zie je niet zo gauw in Nederland hahahaha 

let vooral op het laatste wat niet mee naar binnen mag!

Na even gekeken te hebben liepen we weer naar buiten en toen was het maar een klein stukje lopen naar onze RV. Dat was echt een topplekje. 

zie gelijk naast onze RV het bord van de ingang van Zion NP

                                    

Gauw de motor starten en de navigatie instellen. Er stonden mensen te wachten om hun auto op ons plekje te zetten. Wat was het druk geworden! Er stond zelfs een rij aan auto’s te wachten om het NP op te kunnen rijden. Wij hoefden gelukkig niet meer door het park te rijden. We konden de andere kant op richting Las Vegas.

In het begin was dit nog een bijzonder mooie weg waar je je ogen uit keek naar alle bergen en bijzondere landschappen.

Maar na zo’n 1,5 uur werd het wel een saaie weg. Met hier en daar wel een speciale aankondiging

en ook reden we langs een distributiecentrum van de Walmart.

Voor de rest was het heel vlak en niet veel te zien. Het duurde zo’n kleine 3 uur rijden voordat we met onze RV op de campground voor de nacht kwamen. The Oasis Las Vegas Campground. Het ziet er hier heel mooi uit, mooi verzorgd en ook weer een zwembad waar de meisjes gelijk naar toe verdwenen. 

Want wat is het hier warm!!! Verschrikkelijk gewoon. Dit wordt zeker weer een slapeloze nacht waar we alle vier onze bedden uit drijven. Het is gewoon niet te doen waarschijnlijk. De airco staat op vol vermogen te loeien en Solange en ik zijn het over eens dat we onze oren maar zicht moeten proppen en hopen dat we toch nog een paar uurtjes slaap kunnen krijgen. Wij samen kunnen echt niet tegen dat geloei van die airco.
We hadden nog even het idee om met een Uber richting Fremont Street te gaan maar er dreigt onweer. In de verte zien we het al flink weerlichten, Solange is niet lekker en heeft buikpijn en Kenneth moet nog werken............ dus we blijven thuis in de RV. Helaas Fremont Street zal voor een ander LV bezoek moeten blijven staan.

Hopelijk kunnen we morgen vroeg op pad maar we hebben te maken met akkefietjes #3 van de RV.

Toen we een week geleden weg reden uit Las Vegas begon het “check engine- lichtje” te branden. Gelijk hadden we het boek erbij gepakt en daarin stond geschreven dat als het lichtje brandde dan kon dit waarschijnlijk niet zoveel kwaad. Wanneer hij begon te knipperen dan werd het een ander verhaal en moesten we bellen. En dat deed hij ook op een gegeven moment. Weliswaar niet zo heel lang maar hij knipperde toch een paar keer. Dus liever “safe than sorry” hingen we toen gelijk aan de telefoon. Die man die ik sprak reageerde heel laconiek, er zal waarschijnlijk niets aan de hand zijn. Wanneer het geluid en de prestaties van de motor gewoon blijft kan je best doorrijden en zal het lampje in de loop van een paar dagen vanzelf uitgaan. En dat klopte. Bij dag 3 van onze roadtrip was het uit en bleef het uit totdat we vandaag binnen de stadsmuren van Las Vegas kwamen. En hij ging niet alleen branden. Hij ging nu ook knipperen en bleef knipperen. Dus toen wij hadden ingecheckt zodat we wisten waar we onze RV konden parkeren hebben we gelijk weer gebeld.

Weer kreeg ik iemand aan de telefoon die zich niet echt druk leek te maken dat het motor lampje ging branden maar als wij er erg ongerust over waren dan konden we wel langs het Roadbear terrein rijden zodat ze daar even konden kijken. Maar hij zou ons eerst even met hun doorverbinden omdat hij niet zeker wist of we dit nog gingen halen. Ze sloten namelijk om 17:00 uur en het was nu al 16:30 uur. Eenmaal doorverbonden kreeg ik een vrouw aan de telefoon die wel heel stellig kon vertellen dat we dat niet meer gingen halen gezien de locatie waar we waren en het verkeer wat er nu was. We zijn morgenochtend om 8:00 uur van harte welkom. We denken zelf dat het door de temperatuur van de omgeving ook komt. Die motor wordt gewoon veel te warm. Hij kan nu een soort van afkoelen want het is hier echt niet te doen, zo warm. Het is nu 41 graden en vannacht koelt het af tot 28 graden. En hopelijk is hij morgenochtend weer zoveel afgekoeld dat misschien alleen het lichtje brand en niet meer knippert. We hebben wel met elkaar afgesproken dat als het lichtje wel brand dat we toch eerst even langs gaan voordat we weer op pad gaan. We moeten namelijk nog wel een flink aantal kilometers rijden en ik sta liever niet langs de kant van de weg met deze RV of erger, mijn spullen over te laden in een andere RV. Hopelijk kunnen ze de computer uitlezen en resetten en dan is het leed weer geleden.