Samengeknepen billen

Het weer: sluierbewolking met daarachter de zon
Temperatuur: 25 graden                        
aantal kilometers gereden: 318.4 kilometer            
aantal stappen gelopen: volgens de stappenteller 35 maar ik heb er meer gelopen zonder mijn telefoon aantal foto's genomen: 146                
totaal aantal foto's tijdens vakantie: 3723

VOORDAT JE WEER VERDER GAAT MET LEZEN, DE FOTO’S VAN GISTEREN STAAN ERBIJ. (dan heb je een beeld bij het verhaal 😉 😉)

@iedereen die gereageerd heeft:
Dank jullie wel voor de lieve opbeurende woorden. We doen ons best om de vakantiesfeer erin te houden al heeft vandaag toch ook weer een kleine teleurstelling. Maar dat lag niet aan de RV, dat kwam door wat anders.
@Rick: Je kan bij Zion de RV aan de kant van de weg gratis parkeren. Als je heel vroeg bent dan is alles nog vrij. Wij hadden hem neergezet bij de ingang van het park op een klein parkeerplekje. Hij stond echt voor de poort om het maar zo te zeggen (Je kan die ook wel een klein beetje op de foto zien) iets verderop heb je het huisje waar je je America the Beautiful pas kan laten zien en alsnog 15 dollar mag betalen voor het stil leggen van de tunnel. 😉
@Pieter: ik denk dat ik er een klein uurtje mee bezig ben. Ik verzamel eerst alle foto’s, heb thuis al mappen gemaakt met de data en ook wat de planning is. Daar stop ik alle foto’s in en kies dan de leukste die ik bij mijn verslag kan gebruiken. Die zet ik in een apart mapje die ik met Photo Gallery open om ze te verkleinen van formaat Dan verzamel ik alle gegevens wat betreft het aantal foto’s, kilometer stand en stappen. Typ mijn verslag (ik kan snel typen 😉) en probeer gelijk al de foto’s te uploaden. Wanneer ik klaar ben met mijn verslag (getypt in Word) kopieer ik die naar Blogger en zet daar dan de foto’s tussen. Klik op publiceer en klaar! Ik vind het heerlijk om op die manier mijn hoofd leeg te maken.

Vanmorgen hebben we eerst een beetje uitgeslapen. Dat hadden we wel verdiend na de schrik van gisteren. Je kon merken dat het toch niet in onze koude kleren was gaan zitten en het slapen ging toch niet echt soepel. Natuurlijk houden we ons voor ogen dat dit alleen blik schade is en dat het veel erger had gekund. Wij mankeren niets, de RV kan gewoon nog rijden dus “Let it go”. Maar zo makkelijk is het toch niet om het van je af te schudden. We vinden het sowieso verschrikkelijk als er iets gebeurd als we iets van iemand hebben geleend maar als het dan om zoiets groots gaat als een RV en dan ook nog in het buitenland dan geeft je dat toch wel een hoop denkwerk.

Om even over achten belde ik weer naar Roadbear en ik kreeg Marco aan de telefoon. Heel aardig en begripvol en gaf me op geen enkele manier een rotgevoel. Wel vroeg hij of we foto’s wilden sturen van de schade zodat ze die alvast konden bekijken en bij het dossier voegen. Dus dat deden we. Het is dat Kenneth na het ontbijt nog even zijn mail checkte want Marco had gereageerd op onze mail. Zo mochten we zeker niet verder rijden. Volgens hem kon de zonnewering ieder moment van de RV afkomen wanneer we over een hobbelige weg reden. Dus ik belde maar weer naar Marco want volgens Kenneth zat alles vast als een huis en die vond het nogal onzin. Maar Marco stond erop en we moesten maar bij de mensen van de campground gaan kijken voor hulp. Want laten we maar eerlijk zijn; op het moment dat Kenneth met zijn gereedschapskist aan kwam toen ik de koffers in Nederland aan het pakken was, was het moment dat hij uit mijn buurt moest gaan hahahaha Natuurlijk hadden we geen steeksleuteltje 10 en 12 meegenomen. Die staat niet standaard op onze meeneemlijst. (misschien toch wel een idee voor de toekomst zo zwaar zijn die ook weer niet tip 1: Rick en Mandy). Ik voelde aan de toon dat we maar naar Marco moesten luisteren en ik moet ook eerlijk zeggen dat we inderdaad de nodige hobbelige wegen al tegen zijn gekomen dus daar had hij wel een punt. En hij zal wel meer ervaring hebben dan wij dus op naar “the office”. Die vrouwen waren super aardig en konden me vertellen dat dit al vele malen meer is voorgekomen. Die puntige bergwanden hadden al voor de nodige “sunscreenslachtoffers” gezorgd. Ik moest me vooral niet vervelend onder voelen want het gebeurde vaker. Kijk daar knap je toch wel een beetje van op. Gedeelde smart is halve smart om maar zo te denken.

Ze hadden ook de juiste steeksleutels dus Kenneth had dat ding er in 15 minuten vanaf. Over de gaten nog wat Ducktape geplakt (die zat dus wel in de koffer omdat dit altijd handig is) en toen konden we weer op pad. Drie uur rijden richting Sequoia NP. Kenneth zat achter het stuur en ik zat naast hem. Dat voelde toch niet helemaal goed want ik ben zelf een grote voorstander van “als je van het paard af valt moet je er gelijk weer opklimmen”-principe. Ik weet dat ik goed kan rijden en ik laat me echt geen angst aanpraten door zoiets stoms. Dit kon iedereen gebeuren en ik had echt geen domme dingen gedaan. Je kan discussiëren of ik wel of niet goed gekeken heb maar ook daar heb ik wel mijn twijfels over. Het is niet makkelijk om met zo’n bedcabine boven je alles goed boven je in te schatten. Ja ik had het beter kunnen doen want dan hadden we geen schade gehad maar slecht had ik het niet gedaan. Ik vertelde Kenneth dus ook dat ik het op een gegeven moment toch weer van hem over wilde nemen en toch nog wilde rijden.

We zijn weer blindelings op de navigatie gaan rijden en ik weet niet of dat wel zo’n goed idee is geweest. Misschien is het beter om eerst nog even uit te zoomen op het scherm of anders op google maps kijken. (tip 2: Rick en Mandy) De navigatie voerde ons letterlijk naar de binnenlanden. Daar waar de highway een rechte lijn is was deze weg vol met bochtjes. Ook nu trokken we weer door de bergen en ook al was er nu geen scherpe bergwand er waren toch genoeg momentjes dat je vrij diep een ravijn in kon kijken of dat de weg wel heel smal werd en je hoopte dat er geen tegenligger zou komen. Het is geen probleem als je in een normale auto rijdt of met een Jeep maar met een 27-30 inch lange RV is het toch wel een ander verhaal. Die nemen de bochten echt niet zo nauw. Kenneth stuurde zich een ongeluk en ik zat er eerlijk is eerlijk toch wel een beetje met samengeknepen billen naast. Ik was niet bang maar wilde zeker niet nog meer schade. Er waren zeker prachtige stukken bij hoor waar je echt van kon genieten. Maar bij andere plekken had je alleen maar oog voor de weg en zeker niet voor de omgeving.

Toen we een beetje uit de bergen waren kwamen we op ander terrein maar ook met heel veel bochtjes. Dat kon niet zo heel veel kwaad maar de omgeving was ook behoorlijk saai om naar te kijken. Het is hier al een tijd droog en warm geweest want dat kan je goed zien aan het gras. Geel als oker en zo droog dat je zelfs niet aan lucifers durft te denken, laat staan gebruiken. Op verschillende plekken zagen we ook dat er brand was geweest want dan was een heel stuk zwart.

Dat gaf je toch wel te denken hoe die mensen hier moeten leven. Je kan ook aan de omgeving zien dat dit geen makkelijk leven zal zijn. Op sommige huizen na dan, die mensen hebben het waarschijnlijk een stuk beter dan hun buren want dan staat er ineens een villa/kasteel/mansion op een heuvel. Echt bizar wat een verschil dat kan zijn.

Ook toen ging ik op een gegeven moment met samengeknepen billen zitten want bij al die binnenwegjes kom je geen benzinepomp tegen en die RV die lust wel een slok. Die meter ging als maar verder en Kenneth en ik hebben de afspraak dat als die voor de helft leeg is dat we dan al gingen kijken naar een benzinepomp. Nu zat er nog minder dan een kwart in toen we bij een benzinepomp eindelijk konden stoppen. Ik zag ons al staan “in the middle of nowhere”.
Maar gelukkig hadden we het gehaald en toen zag ik mijn kans schoon om weer achter het stuur te kruipen. Ik had op de navigatie gezien dat we nu verder gingen op een highway dus geen gekke bochten meer, dat zou goed komen.

Het  eerste stuk was dit ook zeker waar en het voelde toch goed om weer achter het stuur te zitten, voor mezelf had ik dit echt te bewijzen en ik voelde de spanning wegtrekken. Maar de laatste 10 miles was toch weer in berggebied en kreeg ik toch nog wel wat flink bochtwerk voor mijn kiezen. Maar het ging goed. Toch nog wel met wat samengeknepen billen, klotsende oksels en klamme handjes maar gewoon doorgezet. Ik laat me niet kennen. Kenneth had zelfs zoveel vertrouwen in me dat hij gewoon op de bank in slaap viel. Dat geeft een vrouw moed. Erger was geweest als hij met spierwitte knokkels zich had vastgegrepen aan het dashboard hahahahahaha.

De campground werd met de navigatie goed gevonden en we staan echt op een heerlijke plek. 

Lekker langs een riviertje waar de meiden gelijk in konden. Maar verderop is er ook een springpool dus gingen ze ook nog daarheen. Ze hebben de rest van de middag heerlijk gezwommen, Kenneth is er later ook nog naar toe gegaan waardoor ik weer even heerlijk wat uurtjes voor mezelf had.

zo helder is het water

Heerlijk voor de RV gezeten, genietend van de omgeving.

Bij het inchecken kwam wel de teleurstelling van de dag. Nadat we hadden ingechecked vroeg ik aan de dames achter de balie hoe we morgen het beste naar the Chrystal Cave konden komen. Nou daar kwam hij hoor……….dat ging dus niet. Niet met onze RV in ieder geval want die is te groot. We mogen met deze RV niet het park op. We kunnen wel met een shuttle service richting en in het park komen maar daar moeten we wel 15 dollar per persoon voor betalen. Deze service moet je dan ook gelijk reserveren anders heb je ook pech. Je moet je inschrijven op tijden voor de heenreis en ook voor de terugreis. Maar wanneer je dan bij the visitors centre van het park bent kan je met andere shuttlebussen het park verkennen. Het is alleen dat er geen één shuttlebus richting Chrystal Cave gaat want daar zijn de wegen te smal. Daar kan je ook niet heen met een RV groter dan 22 inch.  Alles wat groter is dan 22 inch wordt tegengehouden bij de poort. Blijkbaar kan je dus ook niet met je RV bij the visitors centre komen. En ook wisten ze ons te vertellen dat vanaf the visitors centre het nog een uur rijden was naar the Chrystal Cave. (we dachten eerst dat we het nog wel aan konden lopen)
Het enige wat een optie was, was een auto gaan huren voor twee dagen maar dat moesten we dan in Visalia gaan doen en dat zou ons dan ook nog twee uur reistijd op en neer kosten. Plus nog eens de kosten van het huren. Dan werd die grot wel een hele dure grap.

Voor wie nu de draad is kwijtgeraakt de korte samenvatting:
Chrystal Cave gaat niet door 

Naar het park toe gaan is zelfs een ding en hebben we ons moeten opgeven voor een tijd met een shuttlebus en dat kost ons nu ook 15 dollar per persoon dus 60 dollar in totaal.

Nou had die vrouw achter de balie echt wel zinnige dingen te zeggen en stelde voor om naar recreation.gov te bellen om de situatie uit te leggen en te vragen voor een refund voor de tour. Die had ons namelijk ook 67 dollar totaal gekost. En na een hele lange tijd in de wacht te hebben gestaan (we mochten gelukkig bellen met hun telefoon) kreeg ik een vriendelijke mevrouw aan de telefoon die me eerst blij wist te maken met de mededeling dat we in totaal 64 dollar terug konden krijgen om vervolgens er achter te komen dat dit alleen maar ging gebeuren als je minimaal 2 dagen van te voren annuleert. EN DAT DEDEN WIJ DUS NIET!!!! Het is toch niet te geloven. Twee dagen geleden wist ik helemaal niet dat het onmogelijk was om met de RV het NP in te komen. Niet met onze RV in ieder geval. Dus dag geld, dat stoppen we maar in het potje “jammer dan”..

Maar ook dit gaan we achter ons laten. Zoals de beroemde Forrest Gump’s mama heeft gezegd “life is like a box of chocolates you never know what you gonna get” en nu hebben we er een paar met een vieze vulling gehad. Er zullen vast nog wel hele lekkere over blijven waar we dik van gaan genieten.