Wat een Walvisdag

Het weer: bewolkt/mistig en zonnig
Temperatuur: 16 en 28 graden                        
aantal kilometers gereden: 336 kilometer          
aantal stappen gelopen: 4657              
aantal foto's genomen: 386                
totaal aantal foto's tijdens vakantie: 5167

@Marleen: Dat was ook voor een heel gezin. Die mevrouw liep niet voor niets glimlachend weg.
@Hans en Rick: Kenneth is er helemaal mee in zijn nopjes, met deze auto
@Mea: Heel veel plezier bij kamp lieffie, ik ben heel erg benieuwd hoe je het daar gaat hebben.
@Esther: Ik had het ook gelezen en we hebben heel veel geluk gehad
@Marja: Dat van de Pacifica op de Pacifica was mij ook al opgevallen.
@Hannie: We konden snel foto’s maken maar echt heel erg naar boven kwamen ze ook weer niet.
@Marlies: Ik word heel blij van Pipster als ik haar zo zie maar ga haar daardoor nog meer missen. En die Gerrit, dat is toch een schat.
@Nicole: Hij heeft heel erg zijn best gedaan met de soep
@Patricia, Mandy en Pieter: Het is goed gekomen hoor, we mochten mee. Bedankt voor de gekruiste vingers of duimen.
@Renee: dat reispilletje hebben de meiden en ik nog aan boord gekregen.

Vanmorgen ging voor de tweede keer deze vakantie de wekker om 6:00 uur. Het moet echt niet veel gekker gaan worden. Maar ook dit keer was het voor een goed doel. We wilden al om 7:00 uur de deur uit gaan en dan moest ook alles weer in de auto zitten. We bleven hier maar één nachtje slapen.
Dit lukte prima en om even over zevenen leverde ik de sleutel in (lees kaartje want we hebben tot nu toe nog niet één keer een echte sleutel vastgehouden) en reden we richting de Wharf. Dat reed makkelijke aan en op een grote parkeerplaats konden we goed parkeren. Daar moesten we wel voor betalen maar dat zouden we vanmiddag wel zien en toen we ’s middags er kwamen waren we blij dat we er zo vroeg waren geweest want de parkeerplaats was helemaal afgeladen.

We liepen daar om 7:20 en nadat we de pier waren afgelopen waren gingen we ons melden bij Monterey Whale Watch Center. 

Daar moesten we wachten tot we om 8:00 uur aan boord mochten stappen bij kapitein Isaiah en zijn twee vrouwelijke hulpen Kara en Megan. Kara was dit keer echt alleen mee als biologe en Megan is ook biologe maar was dit keer ook dekhulp. Even over achten vaarden we de haven uit waar we werden uitgezwaaid door een zeeleeuw. 

Ook dit keer waren er een hele hoop zeeleeuwen te zien. Als eerste lagen ze op een stuk dijk in de haven maar toen we eenmaal op zee waren konden we juist door de zeehonden de humpback whales ontdekken. Daar waren enorm veel zeeleeuwen en ook vogels te vinden omdat daar heel veel vissen zouden zwemmen. De walvissen, zeeleeuwen en vogels hadden daar een ontbijtafspraakje.

Maar de heenreis naar die plek duurde zeker wel 50 minuten en dat ging echt niet zonder hobbels. Ik kan best wel wat hebben en de meiden helemaal maar na een half uurtje heen en weer geschut te worden werden we alle drie behoorlijk beroerd. We hebben niet overgegeven maar om nu te zeggen dat we ons prettig voelde…….uhhhh nee. Kenneth daarentegen, de man die al groen wordt als hij naar een achtbaan kijkt voelde zich de gehele reis kiplekker en liep lekker over het dek heen alsof hij Kapitein Iglo of iets dergelijks was. Geen beroerd plekje in zijn lichaam te vinden. Maar dan ook niet één. Op een gegeven moment kwam er een vrouw naar ons toelopen en die had blijkbaar zoveel medelijden met ons dat ze ons ieder 2 reistabletjes gaf die we dankbaar aannamen. Echt hele lieve mensen hoor die Amerikanen.

Maar gelukkig kwamen we daar die grote groep zeeleeuwen tegen en de kapitein legde gelijk de motor stil. Want nu zou het vast gaan gebeuren. Zo’n grote groep zeeleeuwen zou zeker inhouden dat er een walvis zou komen. Nou en die kwam hoor. Niet één maar volgens de kapitein en zijn hulpen hebben we er zeker tussen de 15 en 20 humpback whales gezien. Elke keer weer zagen we spuitgaten boven water komen waarna je een rug zag. Af en toe doken ze gelijk daarna wat dieper en kwam ook de staart uit het water maar dat was zeker niet elke keer zo. Het was wel geweldig om te zien en het leidde je zeker af van je beroerde gevoel want hoe kan je je nu nog naar voelen als je zo’n natuurlijk spektakel ziet. Dat was echt heel erg bijzonder. 

Na een half uur staan kijken besloot de kapitein dat we het nog een stukje verder moesten gaan proberen. Hij gaf toe dat hij de laatste tijd nog niet zo’n grote groep met humpback walvissen was tegengekomen en je kon aan zijn stem horen dat ook hij daar heel erg enthousiast over was. Hij voelde blijkbaar dat het geluk aan zijn kant was en wilde het verderop nog gaan proberen voor dolfijnen of in het ultieme geval een Blue Whale. Maar dat zou wel heel erg veel geluk hebben zijn. Maar het gas ging er weer op en wij hobbeldebobbelden weer over de zee heen. Op en neer en heen en weer. Ik was die vrouw zo dankbaar voor die pilletjes. Ook had ik die morgen niet gegeten met het idee, wat er niet in zit kan er ook niet meer uit komen. Nou hadden de meiden wel gegeten en dat bleef er gelukkig wel in. Al weet ik niet zeker of je daar nu ook zo blij mee moet zijn. Het zat wel hoog om maar zo te zeggen.

Al gauw kregen we weer een zeer blije kapitein door de luidsprekers te horen. Hij had verderop een hoge spuitblaas(?) gezien en dat zou toch in kunnen houden dat daar een Blue Whale was. De reden dat hij daar zo blij om was is dat deze beesten heel erg bedreigd zijn met uitsterven. Er zijn er nog waarschijnlijk 10 tot 15 duizend van op de hele wereld waarvan er waarschijnlijk rond de 2000 rond de kust van Amerika. Dat wij er dan vandaag een tegen zou komen is echt een bijzondere buitenkans.
En als je dacht dat de kapitein blij was dan had je even naar Kara de biologe moeten kijken. Die glimlach kon niet breder en riep alleen maar Oh My Gosh!!!!! Nou is het wel dat Blue Whales dus blijkbaar heel lang onder water kunnen blijven met één hap lucht.Dit kan wel tot 18 minuten oplopen. Dus wij lagen daar maar te dobberen en stonden daar maar te wachten.

Nou kan ik je wel vertellen dat als je je al niet zo prettig voelt dat het dan wel HEUL ERG KOUD is daar midden op de zee. Alles trilde, beefde en klappertandde over mijn hele lichaam. Ik kromp helemaal in elkaar van de kou. De kapitein liet ons ook weten dat de koude wind aan het optrekken was. Nou dat hoefde hij me niet te vertellen hoor, dat kon je zo ook wel voelen. Wat was het daar koud. Gelukkig liet deze lieverd ons niet 18 minuten wachten maar het waren er toch zeker wel 12. En die duurde lang!!!!! Maar we hebben hem gezien. Hij kwam heel vlakbij, langszij naar boven en deed dit eigenlijk maar één keer. 

Daarna hebben we hem niet meer gezien. Omdat de kapitein aan een tijdschema vastzit moest hij daarna het schip keren en weer richting de haven gaan want we waren al te laat. Nou kan ik je wel vertellen dat wat betreft de meiden……Al had er een glimmende, goudkleurige eenhoorn het water uitgesprongen dan waren ze nog niet meer naar de rand gekomen om te kijken. Wat hadden die het koud.

En we hadden ook echt laagjes aangetrokken hoor. We hadden een lange broek, topje, t-shirt met korte mouwen, trui met lange mouwen, vest en sjaal. Een lange broek, sokken en gympen aan. Ik had ergens gelezen dat een stel thermo ondergoed had aangetrokken en dat leek me een beetje overdreven. Maar dat was het niet hoor!!!!!!! Voor diegene die deze trip ooit wilt gaan doen, ik zeg doen maar neem zeker thermo ondergoed mee.

Gelukkig was de terugweg wel een stuk soepeler en werden we niet meer alle kanten uit gegooid. Gewoon zoals een stuk varen hoort te zijn. Dus we waren ook redelijk snel weer terug in de haven maar al met al nog zeker 40 minuten te laat op schema.
Nadat we aan wal waren wilden we eerst bijkomen. Even nog niet eten of drinken. We zijn dus op ons gemak weer naar de auto gaan lopen en toen we een stukje hadden gereden zagen we een Danny’s. 

Onze eerste keer ever hier in de States. Nog nooit eerder daar gegeten. Nou was het misschien niet de meest representatieve van de keten want de mensen naast ons waren flink aan het klagen dat de bediening zo traag was en ik moet zeggen het ging allemaal behoorlijk chaotisch maar we hebben toch nog binnen een redelijke tijd ons eten gekregen en het was ook best lekker.

Nadat onze magen gevuld waren gingen we weer verder met de roadtrip. Er moesten nog genoeg kilometers gereden worden. In het Roadbook stond eigenlijk dat we ook de 17 mile road zouden gaan rijden omdat die zo mooi was maar helaas hebben we die uit onze planning moeten schrappen. Ten eerste was het nog steeds erg bewolkt en zou het waarschijnlijk toch niet zo mooi zijn als dat we hoopten en als tweede hadden wij ook met een tijdschema te maken. Door de latere aankomst van de trip moesten wij ook een beetje schuiven. Dus de 17 mile sneuvelde en we reden nu gelijk rechtstreeks door naar Bixby Creek Bridge. 

Die wilde ik toch heel graag zien hoor. Gelukkig was daar het weer weer een stuk zonniger en hebben we er leuke foto’s van. Maar wat is het daar druk!!! Wat heel grappig is, is dat daar grote borden staan dat je daar niet mag parkeren. Die borden kan je zien staan tussen al de geparkeerde auto’s. Ook wij hebben de auto maar even langs een kant gezet en hebben snel een foto gemaakt.

Daarna was het mijn beurt weer om te rijden. De achterbank besloot toen gelijk om hun ogen te sluiten en de vroege uurtjes van vanmorgen weer in te halen. 

Kenneth had op zijn mobiel een andere route gevonden dan dat de navigatie van de auto had aangegeven en deze scheelde veel meer in tijd. Hier moest ik rechtsaf. Nou daar gingen we weer hoor. Bergen op en af. Slingerweggetjes links en rechtsom een berg. Wat een gestuur. Wel vreselijk mooie vergezichten en valleien gezien. We zagen weer een heel andere kant van Amerika. Hier en daar woonden er wel mensen maar dat waren er niet veel. Wat woonden die ver van de samenleving af. De weg het Elm Avenue al vond ik Avenue nou net even iets te chique klinken voor die weg.

Na twee uur kwam ik eindelijk uit op de 101 en kon ik redelijk doorrijden. Dat is weer zijn typische recht toe rechtaan aan weg waar je flinke mijlen mee kan maken. Kenneth heeft het laatste uurtje na het tanken totaan het hotel weer overgenomen en om even 19:00 uur kwamen we aan bij het hotel.
Gauw ingecheckt en de koffers op een wagen naar boven gebracht. Toen we binnenstapte wilden we dit keer wel eerst foto’s maken van de kamer. Wat leuk, ze hadden een tasje op het bed gezet met daarachter nog wat spulletjes. Wat zou dat nou zijn????? Nou dat waren dus spullen van een andere gast want achter het bed lag er ook een koffer open geklapt. WTF??? Ik weer naar beneden naar de receptie. Die werd een beetje rood en ging het gelijk regelen. Nu zitten we nog wel op dezelfde verdieping maar dan twee kamers eerder op de gang. Nog steeds zo groot al staat er in deze geen bankje. Die stond er in de andere wel. Maar ach, we slapen hier maar één nacht.

                                      

De koffers gauw in de kamer neergezet en weer naar beneden gelopen. We hadden nog niet gegeten en ondertussen was het al 19:45 geworden. We aten maar in het hotel zelf. Het werden maar kleine gerechtjes dit keer want echt heel veel honger hadden we nou ook weer niet.