Peggy Sue, Cowboy City en een grote schrik

Het weer: bewolkt en regen
Temperatuur: 25 graden                        
aantal kilometers gereden: 564 kilometer          
aantal stappen gelopen: 3301              
aantal foto's genomen: 155                
totaal aantal foto's tijdens vakantie: 3577

FOTO'S PLAATSEN GAAT ECHT NIET. HET INTERNET IS TE TRAAG. DIE VOLGEN GAUW

@Caroline: Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook versteld stond van de bereidwilligheid om zo vroeg op te staan
@Nicole en Esther: Fremont Street staat inderdaad weer op ons verlanglijstje
@Marja: het is echt glijen en glibberen maar het is wel prachtig. Als je het doet is inderdaad het vroege tijdstip wel ideaal. Dan kan ook niemand je zien wanneer je glibber en glij hahahaha.

Vanochtend stonden we om 8:10 op de stoep bij Roadbear. Even het kantoor binnen gelopen om de situatie uit te leggen en toen mochten we allemaal plaats nemen in de wachtruimte terwijl de RV meegenomen werd naar achterop het terrein.

Daar werd hij bekeken maar werd er niets geks ontdekt. De computer werd gereset en het lampje brand nu niet meer. Toen we hem terug kregen werd er wel een vaag verhaal opgehangen over het feit dat deze RV’s heel gevoelig zijn en dat het niet goed aandraaien van de benzinedop al het lichtje kan doen aangaan. Volgens onze eigen monteur beter bekend als heer des huizes Kenneth is dit klink klare onzin. Dat lampje kan echt niet aangaan door het niet goed aandraaien van de benzine dop. Dit was iets elektronisch. Het kan natuurlijk ook komen door het feit dat hij diegene is die altijd benzine tankt en dus ook verantwoordelijk is voor het aandraaien van de benzine dop, hahahahaha. Maar ik ben het ook wel met hem eens. Kan me ook niet voorstellen dat een benzine dop zoveel effect heeft op een motor. Wel lijkt het me dat zoiets als oververhitting een lampje kan laten branden en laten we eerlijk wezen, een temperatuurtje van 40+ graden zou iedereen oververhit van raken als je keihard moet werken.

Maar hoe dan ook het lampje was nu uit en we konden weer op pad. Om 9:00 uur reden we weer de weg op richting de snelweg, richting Yermo. Daar zou onze eerste stop zijn. Onderweg begon het flink te regenen. Las Vegas was verdrietig dat we haar gingen verlaten maar we hadden grote plannen.

We gingen op visite bij Peggy Sue. Ik had dit restaurant voorbij zien komen bij Nick en Simon in de USA en voordat iemand hele gekke ideeën in zijn hoofd haalt. Nee, ik ben geen fan van Nick en Simon hun muziek maar vind hun reisprogramma’s wel altijd leuk. Waarschijnlijk komt dit ook door Kees want die weet de boel altijd leuk op te schudden om maar zo te zeggen. En die keer in Amerika vond ik helemaal leuk omdat ze deze kant van Amerika aandeden. Zo zag ik de eerste keer Peggy Sue Diner en maakte daar gelijk een aantekening van om te kijken of dit op onze route zou kunnen liggen. En dat ging. Het was zelfs heel goed te doen.

Dus we liepen blij het parkeerterrein af richting de ingang en wat een leuke tent is dit zeg!! Echt de jaren 50 stijl. Je voelt je thuis bij Happy Days of Crease. En het eten was ook heel lekker.

We hebben het daar prima naar ons zin gehad. Er was ook een winkeltje waar ze echt van alles verkochten uit die tijd maar ook van verschillende films en filmsterren. Zoveel leuke, aparte spullen. Maar er hingen ook wel prijskaartjes aan. We hebben alles maar netjes laten staan of hangen.

Toen gingen we weer rijden naar onze tweede stop van vandaag. Ghosttown Calico. Dit is een verlaten cowboystadje die ze nu heel commercieel hebben gemaakt. Het is een beetje lastig te zien wat nu echt nog heel oud is en wat zo’n beetje totaal opnieuw gemaakt is. In ieder huisje/gebouwtje zit wel een winkeltje of restaurantje. Maar het is wel heel leuk om daar een kijkje te nemen. De meiden hadden er speciaal een cowboyhoed voor aangeschaft en vermaakte zich prima. Omdat het de hele tijd bewolkt was en er constant regendruppels viel, was het niet echt druk. Het was zelfs niet echt miezer want zo erg regende het niet door en de straten werden zelfs niet echt nat want door de warmte was het zo weer opgedroogd. Wij hadden er in ieder geval geen last van en de temperatuur was prima.

Toen kwam het tweede lange stuk van de reis en nadat Kenneth weer getankt had, met speciale aandacht voor de benzinedop, kroop ik weer achter het stuur. Hij had gisteren en vandaag al een heel stuk gereden en nu nam ik weer een deel voor mijn rekening. Dat ging voor het grootste gedeelte prima. Lange saaie wegen geen probleem. Daar draai ik mijn hand niet voor om. We zagen met geel gras bedekte heuvels die op zandheuvels deed denken, we zagen een “Mansion on the Hill”. Ook zagen we een heleboel ja-knikkers dus waarschijnlijk reden we ook op olierijke gebied en ook een gebied waar veel fruit en noten word geteeld. 

Maar vlakbij de Kern rivier werd het ineens andere koek. De navigatie reed ons de bergen in waar de weg heel smal was en onze kant tegen de berg aanlag. Absoluut niet meer lang en saai. Op een gegeven moment was ik de eerste wagen in een file want ik lette goed op de weg en ging absoluut niet snel. Ik had de zaak goed onder controle. 

Voor het grootste gedeelte van deze weg ging dit ook prima en vonden de meiden (en ik zelf) me een “Bad-Ass Mama” en ook Kenneth vond dat ik het goed deed. Maar ineens was er een knal. We schrokken ons helemaal naar. Gelukkig kon ik de RV gelijk aan de kant zetten en sprong Kenneth gelijk uit de auto. Daar zagen we dus dat ik schade had gereden. Een overhangend stuk rots had ik net met het zonnescherm geraakt. Die is dus nu kapot. Ik had heel goed opgelet (dacht ik) en heb elke keer de bochten ruim genoeg genomen maar dit was op een recht stuk waar ik aan de onderkant nog genoeg ruimte had maar het overhangende stuk rots net te kort had ingeschat. Het is ook lastig kijken met zo’n bedcabine nog boven de motorkap hangen en het is echt alleen het zonnescherm. Die steekt nog iets naast de RV uit. We waren ons alle vier helemaal naar geschrokken en de meiden moesten ook huilen. Ik was ook behoorlijk verdrietig en geschrokken en even niet aanspreekbaar en Kenneth gaf zichzelf de schuld. Dat hij dit stuk niet van mij had overgenomen want hij als ex vrachtwagenchauffeur had waarschijnlijk de hoogte beter in kunnen schatten. Ik denk dat dit onzin is want net daarvoor had hij nog gezegd dat het goed ging en was ik nog zo trots op mezelf. Gelukkig is dit echt de enige schade en is de RV zelf niet kapot. We kunnen er nog gewoon mee rijden. Ik heb wel gelijk weer Roadbear gebeld om het door te geven maar dat was ook weer iets. Omdat het na kantooruren was werd ik geholpen door iemand uit Nieuw Zeeland. Ja dat lees je goed. Ik was doorgeschakeld naar iemand die op dat moment in Nieuw Zeeland was. Zij zou een notitie maken dat ik gebeld had en of ik dan zelf morgenochtend na 8 uur weer zou willen bellen om het door te geven. Dan konden we kijken wat we het beste konden doen.

Het is echt een rot avond hierdoor geworden. We zijn alle vier behoorlijk van slag maar zijn het er ook over eens dat dit echt pech is. Het zal een kwestie van verzekering worden en we zijn in het ergste geval onze gehele eigen risico kwijt. Dat is natuurlijk helemaal KAK en we balen flink maar na een goed gesprek hebben we wel besloten dat we dit niet de rest van de vakantie laat beïnvloeden. De schade is betrekkelijk klein en het is op te lossen. We kunnen gewoon doorrijden en in San Francisco wanneer we de RV inleveren zullen we wel kijken hoe dit verder opgelost moet worden.