Yosemite, my oh my

Het weer: zonnig
Temperatuur: 34 graden                        
aantal kilometers gereden: 118,88            
aantal stappen gelopen: 10258              
aantal foto's genomen: 148                
totaal aantal foto's tijdens vakantie: 4025

VOORDAT JE VERDER GAAT. DE FOTO'S VAN GISTEREN STAAN ER OOK BIJ, GA MAAR KIJKEN.

Vandaag zou eigenlijk de bedoeling zijn om vroeg te starten en mijn wekker ging ook om 7:00 uur. Maar vannacht werd ik om onverklaarbare reden om 4:07 wakker en was ook eigenlijk klaar wakker. Het was ook koud in de RV dus misschien was dat ook de boosdoener. Ik ben wel gelijk in de weer geweest met het dekbed maar het lukte me niet om gelijk in slaap te vallen.
Maar ook “the Gang” was vanmorgen niet op hun best en kwam met veel pijn en moeite uit hun bed. Ondanks dat we gisteren een relaxdag hadden voelen we onze benen best wel. Vooral mijn knieën protesteren flink.

Maar na een snel ontbijt gingen we toch op weg naar Yosemite. Het enthousiasme bij de meiden is een beetje ver te zoeken want die zijn wel een beetje klaar met al het natuurschoon bewonderen. Die willen weer wat meer actie en doen. Natuurlijk is een berg beklimmen ook doen maar om dan alleen maar van het uitzicht te staan genieten is toch niet helemaal hun “cup of tea”.
Omdat we niet vlakbij de ingang van Yosemite waren moesten we er toch nog een stuk naar toe rijden. Maar ook hier was het hetzelfde als bij Sequoia, eenmaal door de poort waar je je pas moet laten zien houdt dit niet in dat je dan ook vlakbij de plek van bestemming bent. 

Het is wel een prachtige weg met hele mooie vergezichten en ook langs de Mercer rivier. Dat is echt heel gaaf om te zien hoe snel die stroomt. Ook kwamen we op een gegeven moment een poort van steen tegen waar we toch wel heel voorzichtig door moesten rijden. 

Gelukkig hadden wij wel wat meer ruimte dan menig andere RV want ik had van de week al de sunscreen verwijderd. Dat scheelde toch weer een aantal centimeters hahahaha (sorry maar ik kon het niet laten, rot gevoel voor humor) Al met al duurde de hele reis nog dik een uur waarvan het grootste gedeelte weer over die slingerende bergwegen was. 

Nu waren deze wegen gelukkig wel begaanbaar voor onze RV en waren we er sowieso niet voor niets naar toe gereden. Aan de andere kant krijg je wel te maken met parkeerplaatsen waar staat dat het verboden is om daar met RV’s te parkeren (al zijn er dan toch mensen die daar behoorlijk poep aan hebben of een flink zware vorm van dyslexie hebben)

Gelukkig waren wij dan toch nog vroeg genoeg op pad te gaan om een parkeerplaats te vinden die niet al te ver van Yosemite Village was en dat konden we makkelijk aanlopen. 

Bij de Village aangekomen hebben we even bij een vrouw van Park Information gevraagd wat nu onze mogelijkheden waren want de kaart die we bij de ingang kregen liet het niet al te duidelijk zien. 

Er rijdt namelijk ook een shuttle service maar die leek zich voornamelijk bij de Village te houden. Er was nog wel één lijn die verder reed.
Maar aangezien we toch echt wel onze benen voelden wilden we echt niet zo ver meer lopen en ook het liefst hele klimpartijen vermijden. Deze vrouw heeft nog aardig wat dagen te gaan en daar zal ook veel van deze benen gevergd gaan worden.
Die vrouw adviseerde ons om naar Lower Yosemite Falls te gaan. Wel een van de hoogtepunten van het park en makkelijk aan te lopen. Ook was de weg ernaar toe geasfalteerd. En toen had ze gelijk onze volledige aandacht. Geasfalteerd? Mooi, we gaan weer op zoek naar een waterval. Het was een klein half uurtje lopen maar het liep heerlijk weg. Omdat het een van de hoogtepunten is was het er ook behoorlijk druk maar toch vonden we nog een leuk plekje om foto’s te maken. Het was er ook lekker verkoelend want je voelde ook een beetje de mist van het vallende water over je heen vallen. Lekker fris. Het was er echt prachtig mooi en deze waterval voldeed toch wat meer aan Solange haar verwachtingen.

Nadat we het daar hadden gezien en weer terug waren gelopen begon de inwendige mens bij de meiden weer geluid te maken. Die twee kunnen echt de hele dag door wel eten. Ik daarentegen heb helemaal geen honger. Ik eet hier echt een heel stuk minder dan thuis. Ben heel benieuwd als ik straks weer op de weegschaal gaat staan.
Toen de honger gestild was overlegde we even met elkaar wat we gingen doen. Yentle wilde heel graag het theater in om naar een film te kijken over Yosemite. Zo’n film duurt niet al te lang en er worden er verschillende achter elkaar afgedraaid. We vielen in het laatste stukje van één film en hebben een andere van het begin tot het eind gezien. Het was echt heel interessant. Degene die wij hebben gezien ging over het tot stand komen van Yosemite als National Parc. Dat president Lincoln daar tijdens de burgeroorlog tijd voor vrij had gemaakt en al mee was begonnen door de Yosemite Grant te ondertekenen en dat president Rooseveld na een paar overnachtingen inYosemite deze ook een NP heeft gemaakt waardoor alles behouden zou moeten blijven zoals het nu is en ooit was.
Dat mag je natuurlijk hopen want de aarde heeft er één soort levend wezen wonen die vooral bezig is het te verwoesten. Dat wij in staat zijn om zoiets unieks, bijzonders en al miljoen jaren oud te vernietigen is echt te erg om over na te denken. In die film kwam ook naar voren het gevoel dat je krijgt wanneer je naar zoiets monumentaals kijkt. Wetende dat de aarde hier al miljoen jaren mee bezig is en dat dit bijna alles heeft overleefd. Bomen die tot de hemel reiken en er al zo lang staan. Ik hoop echt dat er voldoende mensen over blijven die dit naar waarde zal blijven inschatten en dat het altijd zal blijven bestaan. De mens is zo nietig maar zo verwoestend.
Zo, dat was weer even een diep momentje, terug naar de rest van de dag.

Hoe onder de indruk de meiden ook waren van het filmpje, ze hadden toch niet meer de puf om echte trails te gaan lopen. We hebben er dus voor gekozen om met een shuttlebus het rondje van El Capitain te rijden. Op verschillende plekken kon je wel uitstappen om trails te lopen maar dat zagen ze toch echt niet meer zitten. We zijn lekker blijven zitten en bij ons opstappunt weer uitgestapt. 

Toen vonden we het wel weer genoeg. Ondertussen was het al 15:00 uur geworden en zijn we op ons gemak weer richting de RV gelopen. Dit duurde niet zo heel lang. We liepen ook nog langs een meadow waar je heel mooi uitzicht had op de bergen.

Toen ik in de RV was gestapt overviel me de hitte die daar binnen was en binnen no time had ik hoofdpijn en voelde me behoorlijk misselijk worden. Van de terugweg heb ik ook niet al te veel gezien want ik ben lekker op mijn bed gaan liggen. Dat was nog wel vol te houden.
Om 16:00 uur waren we weer op de campground waar de meiden snel hun bikini’s aantrokken en met vliegende vaart naar het zwembad vertrokken. Kenneth en ik kwamen er achter dat de Wifi verbinding nu een stuk beter was en zijn lekker bij de RV gebleven. Ik binnen in de airco en hij buiten aan de picknicktafel. Als een speer heb ik de foto’s van gisteren erbij gezet en ben heel snel begonnen met de blog van vandaag. Ik denk dat wanneer vanavond weer iedereen terug is, de Wifi weer kuren zal gaan vertonen. Vanavond gaan we echt zoveel niet meer doen want morgen gaan we weer vroeg op pad. We gaan rijden richting San Francisco met daartussen nog een hele leuke stop. Ben heel benieuwd.