De terugreis

Na iets meer dan een week weer in Nederland te zijn ga ik er voor zitten om nog iets te vertellen over de terugreis. Er komt ook nog een terugblik maar die volgt later.

Ondanks dat het roadbook nog wel wat ideeen had, deden we helemaal niets. Toen het tijd was om de hotelkamer te verlaten, hebben we de laatste spullen in de koffers proberen te krijgen. Ondanks dat we echt niet heel veel spullen hebben gekocht en we ook best nog veel hadden achtergelaten in de RV waren de koffers toch behoorlijk vol en zwaar. De sporttas op wielen van Kenneth was helemaal zwaar. We hadden daar al de schoenen en wasgoed in gedaan maar al gauw bleek dat dit toch een beetje te optimistisch gedacht was. Daar moest toch nog het een en ander mee geschoven worden. Maar de weger bleef flink doorslaan. Op een gegeven moment wilden we het toch maar gaan proberen want we wisten ook niet meer wat we moesten doen. Alle andere koffers zaten ook aan hun maximale gewicht en er kon niets meer bij. Dus alle koffers in de auto gezet en zijn we in de lobby van het hotel gaan zitten. Daar was de beste wifi en we wilden gewoon chillen. 

Om nu nog ergens naar toe te rijden om alles heel snel te gaan bekijken trok niemand meer aan, deze vakantie was echt een uitputtingsslag geweest en het hield nu echt op.  Ook wilden we op tijd richting het vliegveld omdat we wisten dat de wegen van Los Angeles heel erg traag kunnen zijn. Nou viel het op de weg nogal mee maar het is toch wel even zoeken geweest naar de auto verhuur van Avis. 

Dat stond niet echt duidelijk aangegeven. Het is een groot buitenterrein, wel vlakbij het vliegveld maar niet echt zichtbaar. Gelukkig duurde het niet al te lang en konden we de auto weer inleveren. Dit ging best raar want het was daar heel druk, er waren daar verschillende lange rijen waar we de auto in moesten rijden, gewoon achteraan aansluiten, koffers uitladen, een mannetje liep een rondje om de auto, de bon was nul en toen was het klaar. 

We werden door een shuttlebus naar het vliegveld gebracht. Een beetje chaotisch was dat wel want je moest aan de chauffeur doorgeven met welk vliegtuigmaatschappij je vloog en dan zorgde hij dat je bij de juiste vertrekhal kwam. Wat het chaotisch maakte was dat er mensen bij eerdere vertrekhallen uitstapte, hun koffers pakte maar dat er dan ook weer mensen instapte en hun koffers ook weer kwijt moesten. Toen het onze beurt was om uit te stappen was het toch wel even stressen om al die koffers, trolleys en tassen overal vandaan te plukken (want die waren door andere mensen toch “even” opzij gezet) en er stonden weer mensen voor de deur om in te stappen. Maar gelukkig lukte het toch om alles te verzamelen. We liepen naar binnen en gingen op zoek naar de incheckbalies waar we de koffers in konden leveren. Dat wordt dus niet echt duidelijk aangegeven bij LAX en als je niet bekend ben dan zoek je je helemaal naar. Zeker gezien het feit dat het een verdieping hoger is. Dat moet je maar weten he!!

Het inchecken was de avond ervoor uiteindelijk toch gelukt maar nu waren we behoorlijk zenuwachtig over de koffers. Ik had de meiden met de trolleys aan de zijkant gezet en wij gingen dit wel even regelen. Fout!!! Natuurlijk moest hij de meiden zien om hun paspoorten te checken. Dus een voor een kwamen ze even hun gezichtjes laten zien en rende weer gauw terug naar de trolleys. De koffers gingen op de weegschaal en de spanning steeg, hij haalde ze een voor een eraf en deed er een label om. Kenneth en ik keken elkaar al aan met een blik van Poehhhhhhh dat ging goed……….tot dat die meneer ging praten. Ja de reistas was toch echt iets te zwaar en dat kostte ons 150 dollar. Sorry wat??????? Konden we dit nog anders oplossen?? Ja dat mocht. Als we het als handbagage mee konden nemen dan mocht dat ook. Gelukkig had ik de boodschappentas (deed dienst als wastas als we met onze was richting de wasmachines moesten) die niets woog er toch ook in gestopt. Was absoluut niet de bedoeling want thuis had ik er nog veel meer en deze zou gewoon in Amerika blijven. Maar die ochtend had ik om onduidelijke reden toch besloten om hem in die sporttas te stoppen. Die trok ik er gelijk uit en stopte daar een hele buidel was in (weer opgevouwen zoals op de heenreis). Dat was precies genoeg en de sporttas mocht zonder bijbetaling mee. Maar het was een man met een missie. Hoe zat het met onze handbagage? Die mocht niet meer dan 8 kilo wegen. Toen zag ik Kenneth weer bleek worden. Zijn rugzak waar alle camera’s en een laptop inzat ging dat echt niet halen. Op de weegschaal bleek dit ook. Ook deze was 4 kilo te zwaar. Dus de laptop eruit, bij de vuile was in de wastas en toen was Kenneth zijn rugzak ook op gewicht. Ik hield een schuin oog op de meiden. Hopelijk zou nou niet een van de twee even met mijn trolley aan komen rennen want dat zouden we HELE GROTE PROBLEMEN hebben. Gelukkig voelde ze zich niet geroepen. Dus na die man vriendelijk gedag te hebben gezegd liepen we met een wastas en een ietwat lichtere rugzak naar de meiden. Uit het zicht werd die laptop gelijk weer in de rugzak gepropt en ik rende zo’n beetje met mijn trolley en wastas richting de gates. Even een pitstop bij de foodcourt om een bodem te leggen voor in het vliegtuig. Niemand had hoge verwachtingen voor wat we daar te eten zouden krijgen. En onze verwachting kwamen uit. Niet te eten wat we kregen. Drie gingen voor Panda Express en een voor KFC. Voor mensen die ons kennen heb ik nu meer dan genoeg gezegd. Die weten nu precies wie wat heeft gegeten.

De terugreis verliep, geheel tegen alle gewoontes in, voorspoedig. Twee keer vlogen we met Lufthansa en die vertrokken goed op tijd. De piloot maakte ons blij met de mededeling dat de terugreis maar 10:50 uur zou duren. Dat scheelde toch weer meer dan één uur. De heenreis was ons toch wel wat tegengevallen. Kenneth zat met zijn lange lichaam wel heel erg krap en we gaan het ook nooit meer op deze manier doen. Of we maken een andere tussenstop. Of we gaan toch voor wat meer ruimte voor de benen. 

Maar ook al had Kenneth nu meer beenruimte en duurde het wat korter, de terugreis was gevoelsmatig nog een pittig stukje als op een gegeven moment alles pijn begint te doen van het zitten/hangen/schuin liggen. Wat wel, voor ons tenminste, heel bijzonder was, was het feit dat we een trapje af moesten voor de toiletten. Wat een ruimte had je daar. Je stond niet in het gangpad. Even een trapje af, in een halletje en daar waren 6 toiletten. Zo relaxed. 

Drie leuke films verder en een klein beetje dommelen gingen we landen in München. Daar was de overstap heel kort en gelukkig was er wel één vertrouwd ding weer terug die we toch altijd hebben met onze terugreis. De twee gates konden niet verder uit elkaar liggen. Ook dit keer mochten (net als op de heenreis in Zurich) met een metro een stukje rijden. En gelukkig konden we alle krampen en spasmes en flink uitlopen want het was toch weer een flinke stiefel. Door het korte tijdraam wat we hadden zette we er flink de pas in en kwamen we op tijd bij de volgende gate. Ook dit vliegtuig vertrok op tijd en zaten we zo weer in de lucht. 

Van Munchen naar Amsterdam is maar een klein stukje dus de landing werd al weer vrij snel ingezet. We liepen weer naar de bagagehal waar het toch nog even wachten was voordat hij ging ronddraaien. Maar al gauw kwamen daar toch de koffers. Op naar de parkeergarage tegenover de uitgang waar onze auto weer klaar stond. Dat werkt toch wel heel erg prettig. Alles inladen en met gierende banden richting Barendrecht. Gauw naar Mea, Pip en de ouwe lui. Dus na een klein uurtje werd er druk geknuffeld en gekroeld. De vakantie was heerlijk en we hebben er enorm van genoten maar het was weer enorm van fijn om alle dierbare vast te houden en te zien. Het zal altijd een vakantie met een randje blijven. Van de week nog een terugblik op de vier weken.